اثر بخشی آموزش ارتباط اجتماعی بر بهبود مهارت اجتماعی در کودکان کم توان ذهنی مدرسه نصرت شهرستان نوشهر

بررسی کودکان کم توان ذهنی به دلیل محدودیت در کارکردهای شناختی و مهارت های سازشی اغلب در برقراری تعاملات اجتماعی مناسب با همسالان و بزرگسالان با چالش های قابل توجهی مواجه هستند. پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی آموزش ارتباط های اجتماعی بر بهبود مهارت های اجتماعی در کودکان کم توان ذهنی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان کم توان ذهنی مقطع ابتدایی مدرسه نصرت شهرستان نوشهر به تعداد ۱۱۰ نفر در سال تحصیلی مورد مطالعه بود. از میان آنان ۴۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و گواه (۲۰ نفر) قرار گرفتند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه مهارت های اجتماعی بود که پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۹۵ گزارش شد. گروه آزمایش طی چند جلسه آموزش مهارت های ارتباط اجتماعی را دریافت کردند در حالی که گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنف برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها، آزمون لوین برای همگنی واریانس ها و تحلیل کوواریانس چندمتغیره در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد. نتایج نشان داد آموزش ارتباط های اجتماعی تاثیر معناداری بر بهبود مهارت های اجتماعی کودکان کم توان ذهنی دارد (P<۰.۰۰۱). همچنین نتایج نشان داد مولفه های همکاری، قاطعیت، خویشتن داری، رفتارهای درونی و رفتارهای بیرونی نیز به طور معناداری تحت تاثیر آموزش قرار گرفته اند. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت آموزش مهارت های ارتباطی اجتماعی می تواند به عنوان رویکردی موثر برای ارتقای توانایی های اجتماعی کودکان کم توان ذهنی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش ارتباط های اجتماعی ، مهارت اجتماعی ، کم توانی ذهنی ، کودکان استثنایی ، آموزش مهارت های اجتماعی ، ایرانیان