تحلیل نابرابری فضایی در برخورداری از خدمات شهری با رویکرد حق بر شهر

عدالت فضایی از مباحثی است که در سال های اخیر در میان برنامه ریزان و جغرافی دانان اهمیت ویژه ای یافته است. از آنجا که خدمات عمومی شهری نقش اساسی در شکل دهی به ساختار ماهیت، کالبدی اجتماعی و فضایی شهر ایفا می کنند نابرابری در توزیع آنها آثار جبران ناپذیری بر ساختار و ماهیت شهر بر جای گذاشته موجب تشدید جدایی گزینی طبقاتی میان محلات شده و مدیریت شهری را با چالش های جدی مواجه می سازد. با بررسی میزان نابرابری ها در توزیع خدمات و شناسایی الگوی فضایی بی عدالتی در سطح شهر می توان پی برد که کدام یک از خدمات در وضعیت نامناسب تری هستند و بی عدالتی بیشتر در کدام بخش و محله شهری تمرکز یافته است تا از این طریق مدیریت شهری با عملکردی آگاهانه در توزیع فضایی خدمات عمومی و منافع اجتماعی نابرابری های فضایی را کاهش داده و کیفیت زندگی را ارتقا دهد. رشد روزافزون و نیاز ساکنین به خدمات شهری در حال افزایش است. هدف از این پژوهش تحلیل توزیع فضایی خدمات شهری از منظر حق بر شهر می باشد. از نظر روش شناسی بر اساس ماهیت از نوع توصیفی-تحلیلی می باشد. در گردآوری اطلاعات از روش های اسنادی کتابخانه ای و میدانی استفاده شده است. این پژوهش بر اساس مبانی نظری موجود و بررسی پیشینه تحقیقات به این نتیجه می رسد که نابرابری فضایی در توزیع خدمات شهری یک چالش ساختاری و یک مانع اصلی در مسیر تحقق حق بر شهر است.

کلیدواژه ها:

حق بر شهر ، عدالت فضایی ، نابرابری فضایی ، خدمات شهری