تاثیر سکوت سازمانی بر فرسودگی شغلی با نقش میانجی بیگانگی از کار

سکوت سازمانی به عنوان یکی از چالش های پنهان در محیط های کاری شناخته می شود که می تواند پیامدهای عمیق و سلامت ی بر روانی و عملکرد کارکنان داشته باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر سکوت سازمانی بر فرسودگی شغلی با نقش میانجی بیگانگی از کار بود. یافته ها نشان می دهد که سکوت سازمانی شامل خودسانسوری، ترس از بیان ایده و احساس بی قدرتی، بستر مناسبی برای شکل گیری تدریجی بیگانگی از کار در کارکنان فراهم می سازد. مقاله حاضر از نوع علمی ترویجی بوده و از نظر هدف کاربردی بوده و از روش کتابخانه ای استفاده شده است. مطالعات مورد بررسی حاکی از آن است که بیگانگی از کار به عنوان مکانیزمی کلی، رابطه بین سکوت سازمانی و فرسودگی شغلی را تسهیل می کند. نتایج این پژوهش به وضوح نشان می دهد که سکوت سازمانی نه تنها به صورت مستقیم بلکه از طریق ایجاد احساس بیگانگی، جدایی عاطفی و بی معنایی در کار، بستر لازم برای شکل گیری خستگی عاطفی، مسخ شخصیت و کاهش کفایت شخصی را فراهم می سازد. در خاتمه این پژوهش بر ضرورت توجه راهبردی به شکستن فرهنگ سکوت به عنوان عاملی تعیین کننده در پیشگیری از فرسودگی شغلی در سازمان های ایرانی تاکید نموده و پیشنهادهایی را برای توسعه مکانیزم های تشویق بیان نظر، ایجاد جو باز ارتباطی و استقرار نظام پایش سلامت روانی کارکنان ارائه می نماید. یافته های این مطالعه می تواند مبنای مناسبی برای سیاست گذاری در حوزه بهبود جو سازمانی و ارتقای بهزیستی نیروی انسانی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

سکوت سازمانی ، فرسودگی شغلی ، بیگانگی از کار