نقش هوش مصنوعی در آموزش سبز: بهینه سازی گردش کار معلم و ارتقاء طراحی پداگوژیک با قید پایداری (SDP)

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی اعمال قید پداگوژی با محوریت توسعه پایدار بر کیفیت طراحی آموزشی دانشجومعلمان در چارچوب مدل سه وجهی هوش مصنوعی یکپارچه انجام شد. از روش شبه آزمایشی استفاده و طرح درس ۲۸ تیم دانشجومعلم در فاز Baseline و پداگوژی با محوریت توسعه پایدار مقایسه گردید. نتایج آزمون t زوجی، ارتقاء معنادار کیفیت کلی طراحی را نشان داد (t(۲۷)=۱۳.۷۸,p<۰.۰۰۱) که با یک اندازه اثر بسیار بزرگ (d= ۲.۸۰) همراه بود. بالاترین جهش در شاخص انطباق گردش کار پداگوژی با محوریت توسعه پایدار (۱.۸۳ واحد) مشاهده شد. این یافته ها نشان می دهد اعمال قید سختگیرانه مدیریت منابع صفر کاغذ به کمک هوش مصنوعی، به یک محرک استراتژیک تبدیل شده و نقش معلم را از «طراح پداگوژیک» به یک «مدیر استراتژیک آموزشی» کارآمد و تامل گرا متحول می سازد.

کلیدواژه ها:

نوآوری در آموزش سبز ، پداگوژی دیجیتال پایدار (SDP) ، جهش طراحی ، هوش مصنوعی مولد ، مدل IAT