مدیریت سود و تعدیل نظری در ساختار سرمایه الگوی عملکرد: شواهدی از اقتصادهای APTA

این مطالعه نقش مدیریت سود را در رابطه بین عملکرد شرکت و ساختار سرمایه بررسی می کند و مدیریت سود را به اقلام تعهدی اختیاری و غیراختیاری تقسیم می کند تا نظریه های تثبیت شده در مورد ساختار سرمایه را آزمایش کند. با استفاده از داده های ۸۰۲ شرکت در کشورهای عضو توافقنامه تجاری آسیا و اقیانوسیه (APTA)، یافته های ما نشان می دهد که در غیاب مدیریت سود، رابطه بین ساختار سرمایه و عملکرد شرکت از تئوری معاوضه یا تئوری نوبت دهی پیروی می کند. نتایج ما با تئوری نمایندگی فقط از طریق مداخله مدیران از طریق مدیریت سود سازگار است. در هند، رفتار فرصت طلبانه قابل توجهی در اقلام تعهدی اختیاری مشاهده می شود و به نظر می رسد مدیریت بر روی دستکاری عملکرد ساختار سرمایه به روش های فرصت طلبانه تمرکز دارد. علاوه بر این، سودهای اختیاری بیشتر بر پنهان کردن ناکارآمدی دارایی ها متمرکز است که از افزایش اجباری اندازه شرکت ناشی می شود و ریسک سود را کاهش می دهد. این شیوه ها تاثیر ساختار سرمایه بر عملکرد شرکت را کاهش می دهد. این مطالعه پیامدهای حیاتی برای مدیران بدهی و تحلیلگران عملکرد در کشورهای عضو APTA دارد. این مطالعه به جای آزمایش کاربرد به روش سنتی، تقسیم مدیریت سود را به اقلام تعهدی اختیاری و غیر اختیاری برای آزمایش تئوری های ساختار سرمایه توصیه می کند. از آنجایی که اقلام تعهدی غیراختیاری نقش غالبی در مدیریت سود ایفا می کند، رفتار شرکت با تئوری مبادله یا دستور نوکی مطابقت دارد، همانطور که در الگوهای رابطه بین ساختار سرمایه و عملکرد شرکت دیده می شود. در حالی که تئوری نمایندگی تنها پس از مداخله خارجی توسط مدیران از نظر مدیریت سود برقرار است.

کلیدواژه ها:

ساختار سرمایه ، مدیریت سود ، اندازه شرکت ، قدرت نفوذ ، مدل های داده پانل