بیمه به عنوان زیرساخت حفظ سرمایه و تداوم تولید در اقتصادهای پساجنگ: یک مطالعه مرور سیستماتیک

هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش بیمه به عنوان یک زیرساخت راهبردی در حفظ سرمایه و تداوم تولید در اقتصادهای پساجنگ انجام شده است. روش شناسی: این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مرور سیستماتیک و تحلیل محتوای کیفی انجام شد. جامعه آماری شامل مقالات معتبر بین المللی و داخلی در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۶ بود. پس از جستجو در پایگاه های Web of Science، Scopus، ScienceDirect و Google Scholar و اعمال معیارهای شمول و خروج، ۳۳ منبع برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. فرآیند کدگذاری به روش تحلیل مضمون و با استفاده از نرم افزار MAXQDA انجام شد. پایایی کدگذاری از طریق توافق دو کدگذار مستقل و محاسبه ضریب کاپای کوهن (۸۹/۰) تایید گردید. یافته ها: تحلیل داده ها به شناسایی ۱۲ مولفه کلیدی در چهار جنبه اصلی انجامید: (۱) مدیریت ریسک و ثبات بخشی مالی (شامل انتقال ریسک، مدیریت ریسک های سیستمی و قیمت گذاری پویا)، (۲) پایداری و کارایی عملیاتی (شامل توانگری مالی، طراحی بهینه قراردادها و پوشش وقفه کسب وکار)، (۳) حفظ سرمایه و بازسازی اقتصادی (شامل حفظ سرمایه فیزیکی و مالی، بازسازی زیرساخت ها و افزایش سرمایه گذاری و اشتغال)، و (۴) نوآوری، حکمرانی و نهادسازی (شامل نوآوری مالی، نقش نهادی و تداوم عملیاتی). نتیجه گیری: بیمه در اقتصادهای پساجنگ از یک محصول مالی صرف فراتر رفته و به یک زیرساخت راهبردی برای صلح سازی و توسعه اقتصادی تبدیل می شود. این زیرساخت از طریق سازوکارهای چندگانه، با کاهش نااطمینانی، تضمین پایداری مالی بیمه گران، حفاظت از دارایی ها و ایجاد بستر نهادی مناسب، به حفظ سرمایه و تداوم تولید کمک می کند. نتایج نشان می دهد که اثربخشی بیمه در این بستر خاص، نیازمند هم تکاملی نوآوری مالی، توانگری بیمه گران و اصلاحات نهادی است.

کلیدواژه ها:

بیمه ، حفظ سرمایه ، تداوم تولید ، اقتصاد پساجنگ ، مرور سیستماتیک ، زیرساخت راهبردی ، مدیریت ریسک