طراحی معماری پایدار مراکز پرورش، آموزش، مسابقات و گردشگری اسب ترکمن با رویکرد توسعه منطقه ای، اقتصاد فرهنگی و جایگاه بین المللی

صنعت اسب ترکمن به عنوان یکی از مهم ترین سرمایه های ژنتیکی، فرهنگی و اقتصادی شمال شرق ایران، ظرفیت بالقوه ای در توسعه گردشگری، اشتغال زایی، سرمایه گذاری منطقه ای و دیپلماسی فرهنگی دارد. این نژاد اصیل نه تنها یک دارایی ورزشی، بلکه عنصری هویت بخش و پیوندخورده با ساختار اجتماعی و فرهنگی مردم ترکمن است. با وجود این ظرفیت ها، زیرساخت های کالبدی مرتبط با پرورش، آموزش و مسابقات اسب در بسیاری از مناطق فاقد انسجام فضایی، کیفیت معماری مطلوب و استانداردهای اقلیمی هستند. پژوهش حاضر با هدف تبیین چارچوبی جامع برای طراحی معماری پایدار مراکز چندمنظوره اسب ترکمن انجام شده است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، تحلیل شرایط اقلیمی استان گلستان، بررسی استانداردهای طراحی اصطبل و تحلیل نمونه های موردی گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد که طراحی اقلیم محور مبتنی بر تهویه طبیعی، کنترل رطوبت، سازماندهی سلسله مراتبی فضاها و بازتفسیر عناصر معماری بومی ترکمن می تواند هم زمان رفاه حیوان، کاهش مصرف انرژی، جذابیت گردشگری و سرمایه گذاری را ارتقا دهد. یافته ها تاکید می کند که کنترل رطوبت در اقلیم مرطوب گلستان، هسته مرکزی طراحی این مراکز است. مدل پیشنهادی پژوهش بر سه محور پایداری محیطی، هویت فرهنگی و توسعه اقتصادی–گردشگری استوار است که هم پوشانی آن ها شکل گیری «مجموعه پایدار رقابت پذیر» را امکان پذیر می سازد.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، اسب ترکمن ، توسعه منطقه ای ، گردشگری ورزشی ، طراحی اصطبل ، هویت بوم