تاثیر دورکاری بر تعادل کار - زندگی کارکنان ادارات دولتی شهرستان نور

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی نقش دورکاری در ایجاد تعادل میان زندگی شغلی و شخصی کارکنان ادارات دولتی شهرستان نور طی سالهای ۴۱۴۱–۴۱۴۱است. این مطالعه از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، پژوهشی توصیفی پیمایشی با رویکرد همبستگی به شمار میرود. جامعه آماری شامل تمامی کارکنان ادارات دولتی شهرستان نور بود که از میان آنها، بر اساس جدول کرجسی و مورگان، ۴۳۴نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه دورکاری سازمانی احمدی ( )۴۳۳۴و پرسشنامه تعادل کار زندگی وانگ و کو ( )۹۴۴۳استفاده شد. اعتبار ابزارهای پژوهش از طریق تحلیل عاملی تاییدی و میزان پایایی آنها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ مورد بررسی قرار گرفت. دادههای گردآوریشده نیز با بهرهگیری از نرمافزار لیزرل تحلیل شدند. نتایج نشان داد که دورکاری رابطهای مثبت و معنادار با تعادل کار زندگی کارکنان دارد؛ بهطوریکه ضریب استاندارد مسیر ۶۴۸/۴و مقدار آماره tبرابر با ۰۱۴/۴۱به دست آمد. بر این اساس، فرضیه اصلی پژوهش تایید شد. یافتهها بیانگر آن است که دورکاری با کاهش زمان رفتوآمد، کاهش هزینه های مرتبط با حضور فیزیکی، افزایش انعطافپذیری در انجام وظایف و فراهم سازی امکان رسیدگی بهتر به امور خانوادگی، میتواند تعادل کار زندگی کارکنان را ارتقا دهد. با وجود این، اثربخشی دورکاری به عواملی همچون برنامهریزی منسجم، تعیین حدود زمانی کار، مشخص بودن وظایف و انتظارات سازمانی، دسترسی به امکانات فنی مناسب و پشتیبانی مدیران وابسته است. بنابراین، توصیه میشود ادارات دولتی شهرستان نور، دورکاری را به صورت برنامه ریزی شده، انعطافپذیر و متناسب با ماهیت مشاغل مختلف اجرا کنند.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، تعادل کارزندگی ، کارکنان ادارات دولتی