بررسی اثرگذاری پداگوژی بازی محور بر ارتقای پایداری توجه و تعمیق درگیری همه جانبه فراگیران در کلاس درس

پژوهش مروری حاضر با هدف واکاوی ژرف، سنتز ساختاریافته و تبیین نقش کاربست پداگوژی یادگیری مبتنی بر بازی به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی در ارتقای پایداری توجه و حداکثرسازی مشارکت فعال دانش آموزان در سپهر کلاس درس به رشته تحریر درآمده است. در عصر تحولات شتابان کنونی، نظام های تعلیم و تربیت با چالش های ساختاری چندی نظیر افت انگیزش درونی، فرسایش دامنه توجه و گسست شناختی یادگیرندگان از محتوای درسی مواجه هستند؛ آسیب هایی که ناکارآمدی الگوهای سنتی و خطی تدریس در پاسخگویی به ویژگی های زیستی نسل جدید (بومیان دیجیتال) را به وضوح نمایان می سازد. در نقطه مقابل، رویکرد یادگیری مبتنی بر بازی با بهره گیری هوشمندانه از معماری بازی وارسازی و عناصر انگیزش بخشی همچون هدف گذاری های چالش برانگیز، حلقه های بازخورد بلادرنگ، پاداش های ساختاریافته و روایت گری، بستری پویا، تعاملی و برانگیزاننده خلق می کند که ظرفیت تمرکز فراگیران را به شکلی پایدار هدایت می نماید. این پژوهش پس از واکاوی بنیان های تئوریک و مفهومی متغیرهای بنیادین، به تحلیل سازوکارهای شناختی و روان شناختی دخیل در این فرآیند می پردازد. شواهد مستخرج از ادبیات علمی حاکی از آن است که رویکردهای بازی محور از طریق القای وضعیت «جریان روان شناختی یا غرقگی»، تعدیل و کاهش اضطراب ناشی از شکست، فراهم سازی بسترهای ایمن برای تمرین و تکرار شناختی، و تشویق رقابت سازنده همراه با هم افزایی گروهی، نقشی بی بدل در فعال سازی ابعاد سه گانه درگیری فراگیران—شامل ابعاد رفتاری، عاطفی و شناختی—ایفا می کنند. در نهایت، این نوشتار با ارائه دلالت های کاربردی برای مهندسی برنامه های درسی و بازتعریف نقش معلمان به مثابه طراحان خلاق تجارب یادگیری و تسهیل گران پویا، چشم اندازی منسجم برای غلبه بر موانع اجرایی این رویکرد در اکوسیستم آموزشی ترسیم می نماید.