تبیین نظری نقش تربیت مبتنی بر آموزه های اسلامی در تقویت سازگاری اجتماعی و کنش وری بین فردی فراگیران

سازگاری اجتماعی به عنوان یکی از غایات بنیادین نظام های تربیتی، نقشی محوری در سلامت روان و کارآمدی ارتباطی افراد ایفا می کند و بستر اصلی آن در فرآیندهای جامعه پذیری و درونی سازی نظام های ارزشی شکل می گیرد. در این میان، نظام ارزشی برخاسته از تعالیم اسلامی با تاکید بر مولفه هایی چون عدل، کرامت انسانی، تعهد اخلاقی، نوع دوستی و مسئولیت پذیری مدنی، چارچوبی منسجم جهت تنظیم الگوهای رفتاری و تعاملات اجتماعی ارائه می دهد. مطالعه مروری حاضر با هدف واکاوی و صورت بندی سازوکارهای حاکم بر پیوند میان تربیت ارزشی اسلامی و انطباق پذیری اجتماعی فراگیران سامان یافته است. سنتز یافته های نظری و پژوهشی نشان می دهد که آموزش نظام مند این ارزش ها از طریق تقویت کارکردهای مهار درونی، همدلی شناختی و احساس تعلق جمعی، توانش ارتباطی فراگیران را در تعامل با گروه های همسان، مربیان و بافت خانوادگی به نحو معناداری ارتقا می بخشد. همچنین تحقق بهینه این اهداف، فراتر از رویکردهای ایستا و حافظه محور، نیازمند اتخاذ پداگوژی های فعال، بهره گیری از نقش الگوهای عینی و هم افزایی کارکردی میان نهاد مدرسه و خانواده است. برآیند این بررسی گواه آن است که تعمیق بینش اخلاقی-اسلامی، با مهار گرایش های جامعه ستیزانه و تثبیت الگوهای رفتاری جامعه یار، به شکل گیری هویتی متوازن و کنشگری مسئولانه در ساختارهای اجتماعی می انجامد.