واکاوی پیوند رویکردهای آموزشی یادگیرنده محور با توسعه تعهدپذیری فردی و باورهای خودکارآمدی فراگیران

ضرورت های معاصر نظام های تربیتی در زمینه پرورش شهروندانی خوداتکا، پویا و نوآور، کارآمدی الگوهای سنتی مبتنی بر سلطه معلم محوری را با چالش های بنیادین روبه رو ساخته است. در پاسخ به این نارسایی ها، الگوی یادگیرنده محور از طریق بازآرایی ساختار تعاملات پداگوژیکی و تفویض عاملیت به فراگیر، بستری هم افزا جهت تعمیق شایستگی های حیاتی فراهم می آورد. تعهدپذیری فردی و اجتماعی به مثابه سازه ای شخصیتی و رفتاری، در سایه واگذاری حق انتخاب، مشارکت در فرآیندهای تصمیم گیری و مواجهه اصیل با پیامدهای آن درونی سازی می شود. هم راستا با این فرآیند، سازه خودکارآمدی نیز از رهگذر کسب تجارب تسلط موفقیت آمیز، کنشگری در حل مسائل پیچیده و هدایت مستقل موقعیت های یادگیری تقویت می گردد. پژوهش نظری و مروری حاضر با هدف بازشناسی و تبیین سازوکارهای حاکم بر پیوند میان پداگوژی یادگیرنده محور با این دو مولفه شناختی و انگیزشی سامان یافته است. تحلیل و سنتز شواهد پژوهشی نشان می دهد که فراهم سازی بسترهای خودمختاری عملکردی، ترغیب مشارکت عمیق و ارائه بازخوردهای توصیفی سازنده، همبستگی مستقیمی با اعتلا و پایدارسازی احساس بسندگی شناختی و مسئولیت پذیری در فراگیران دارد. در فرجام، گذار از پارادایم های انتقال محور به سوی بوم سازگان های یادگیرنده محور، ضرورت راهبردی دستیابی به یادگیری معنادار و پایدار تلقی می شود.