مدیریت دانش زیست محیطی در بخش عمومی چارچوبی برای بهینه سازی سیستم های اطلاعاتی در حمایت از سیاست های منابع انسانی سبز

در دهه های اخیر تشدید بحران های زیست محیطی و افزایش الزامات مرتبط با پایداری زیست محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (ESG)، سازمان های بخش عمومی را به بازنگری در سیاست ها و رویه های مدیریتی خود واداشته است. در این میان، مدیریت منابع انسانی سبز به عنوان یکی از رویکردهای نوین مدیریت منابع انسانی، نقش مهمی در همسوسازی فعالیت های سازمانی با اهداف پایداری ایفا می کند. با این حال، اجرای موثر این سیاست ها در سازمان های دولتی مستلزم بهره گیری از زیرساخت های اطلاعاتی مناسب و توسعه نظام های مدیریت دانش زیست محیطی است. پژوهش حاضر با هدف ارائه چارچوبی جامع برای ادغام مدیریت دانش زیست محیطی و بهینه سازی سیستم های اطلاعاتی در حمایت از سیاست های منابع انسانی سبز در بخش عمومی انجام شد. این پژوهش با رویکرد کیفی پارادایم تفسیری و راهبرد اکتشافی اجرا گردید. داده ها از طریق مرور نظام مند ادبیات علمی منتشر شده بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۸ نفر از خبرگان حوزه مدیریت منابع انسانی، فناوری اطلاعات سازمانی و سیاست گذاری عمومی گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل تم انجام گرفت و مضامین شناسایی شده در سه بعد اصلی شامل محتوا، بسترها و عوامل تاثیرگذار و پیامدها طبقه بندی شدند. یافته ها نشان داد که استقرار مدیریت دانش زیست محیطی و بهینه سازی سیستم های اطلاعاتی از جمله سامانه های استخدام دیجیتال، ارزیابی عملکرد مبتنی بر شاخص های پایداری و بسترهای اشتراک دانش نیازمند فراهم سازی زیرساخت های فردی، تیمی، سازمانی و فراسازمانی است. همچنین اجرای موفق این چارچوب می تواند به ارتقای رفتار شهروندی سبز کارکنان، افزایش شفافیت و پاسخگویی، کاهش مصرف منابع و تحقق اهداف توسعه پایدار در بخش عمومی منجر شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی سبز ، سیستم های اطلاعاتی منابع انسانی سبز (Green HRIS) ، مدیریت دانش زیست محیطی ، بخش عمومی