تبیین چگونگی انعطاف پذیری فضا در پیکربندی خانه در دوره معماری مدرن نمونه موردی خانه شیشه ای و خانه فارنزورث

انعطاف پذیری یکی از ویژگی های مهم معماری در دوره معاصر است که امکان پاسخگویی فضا به تغییرات نیاز کاربران در طول زمان را فراهم می کند. این پژوهش با هدف تبیین ارتباط بین گونه های انعطاف پذیری و مولفه های پیکربندی فضایی و پاسخ به این پرسش که ارتباط بین گونه های انعطاف پذیری معماری و مولفه های پیکربندی فضایی چیست، انجام شده است. متغیر مستقل در این پژوهش مولفه های پیکربندی و متغیر وابسته گونه های انعطاف پذیری در معماری است. روش پژوهش از نوع کاربردی و به صورت کمی است و پس از تدوین چارچوب نظری پلان دو نمونه موردی خانه شیشه ای اثر فیلیپ جانسون و خانه فارنزورث از آثار میس وندرروهه در دو وضعیت مبلمان شده و بدون مبلمان با شاخص های نحو فضا شامل هم پیوندی، عمق، عدم تقارن نسبی، عدم تقارن نسبی اصلاح شده، انتخاب پذیری، اتصال و ارزش کنترل مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که مولفه های پیکربندی فضایی می تواند در چگونگی انعطاف پذیری فضا در گونه های مختلف تنوع پذیری، تطبیق پذیری و تغییر پذیری مرتبط بوده و در تحلیل تاثیرگذار باشند. همچنین خانه فارنزورث در مقایسه با خانه شیشه ای پس از تغییر در وضعیت مبلمان پایداری بیشتر و وابستگی کمتری نسبت به چیدمان و مبلمان فضایی نشان داد و یافته ها نشان می دهد که پیکربندی فضایی در کنار ویژگی های کالبدی می تواند در افزایش انعطاف پذیری فضاهای مسکونی نقش داشته باشد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری معماری ، پیکربندی فضایی ، خانه شیشه ای ، خانه فارنزورث