نقش گونه های گیاهی مقاوم به خشکی در بهبود کیفیت هوا؛ مطالعه موردی شهر ارومیه

با توجه به تشدید آلودگی هوا و بحران کم آبی در شهرهای اقلیم خشک، این پژوهش با هدف ارزیابی نقش گونه های گیاهی مقاوم به خشکی در بهبود کیفیت هوای شهر ارومیه انجام شد. روش تحقیق کاربردی-تحلیلی بوده و با بررسی میدانی ویژگی های ساختاری کمربندهای سبز و اندازه گیری غلظت ذرات معلق ۱۰≥PM و (PM۲.۵)، اکسیدهای نیتروژن (NOX) و مونوکسید کربن (CO) در هفت منطقه شهری، داده ها جمع آوری گردید. یافته ها نشان داد که توزیع فضایی آلاینده ها دارای الگوی ناهمگونی معنی داری است که تحت تاثیر تراکم ترافیکی، منابع انتشار محلی و جهت باد غالب شمال غربی شکل گرفته است بنابراین کارایی کمربندهای سبز تابع «بستر» آلودگی هر منطقه و شرایط میکرواقلیمی است و نمی توان برای کل شهر یک نرخ کاهش یکنواخت پیش بینی کرد. نتیجه گیری حاکی از آن است که استفاده از گونه های مقاوم به خشکی مانند چنار، سنجد و گز، ضمن سازگاری با تنش های آبی پتانسیل قابل توجهی برای تصفیه هوا دارند اما اثربخشی آنها نیازمند طراحی مکان محور، جهت گیری استراتژیک نسبت به باد و انتخاب گونه های دارای شاخص تحمل آلودگی (APTI) بالا متناسب با شرایط خاص هر منطقه است.

کلیدواژه ها:

کمربند سبز ، گونه های مقاوم به خشکی ، کیفیت هوا ، ذرات معلق ، شهر ارومیه