ارزیابی شاخصهای شهر هوشمند و کیفیت زندگی شهری مطالعه موردی شهر تهران

با گسترش رویکرد شهر هوشمند در شهرهای جهان ارتقای کیفیت زندگی شهری به یکی از اهداف اساسی برنامه ریزی و حکمرانی شهری تبدیل شده است. تحقق این هدف مستلزم شناخت جامع از نحوه تاثیر گذاری شاخصهای شهر هوشمند بر زندگی روزمره شهروندان و همچنین درک برداشت و رضایت آنان از خدمات هوشمند شهری است. پژوهش حاضر با هدف ارائه یک چارچوب چندبعدی برای ارزیابی شاخصهای شهر هوشمند و کیفیت زندگی شهری، شهر تهران را به عنوان مطالعه موردی انتخاب کرده است. چارچوب پیشنهادی ابعاد اصلی شهر هوشمند شامل حکمرانی هوشمند، تحرک هوشمند، محیط زیست هوشمند، اقتصاد هوشمند، زندگی هوشمند و شهروندان هوشمند را با شاخصهای کیفیت زندگی شهری تلفیق می کند. داده های پژوهش از طریق پرسشنامه و با سنجش دیدگاه شهروندان درباره خدمات شهر هوشمند، میزان رضایت از کیفیت زندگی شهری و اولویتهای توسعه آینده گردآوری شد. سپس داده ها به منظور شناسایی نقاط قوت و ضعف عملکرد شهر تهران در حوزه شهر هوشمند و تعیین میزان تاثیر شاخصهای شهر هوشمند بر کیفیت زندگی شهری مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان می دهد که اگرچه شهروندان اهمیت توسعه شهر هوشمند را به خوبی درک می کنند، اثربخشی این خدمات تا حد زیادی به میزان دسترسی، سهولت استفاده و انطباق آنها با نیازهای واقعی شهروندان بستگی دارد. چارچوب چندبعدی ارائه شده می تواند به عنوان ابزاری کاربردی برای برنامه ریزان و مدیران شهری در ارزیابی عملکرد شهر هوشمند و اولویت بندی سیاست های موثر بر ارتقای کیفیت زندگی در کلان شهرها مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شاخصهای شهر هوشمند ، کیفیت زندگی شهری ، چارچوب ارزیابی ، چندبعدی ، توسعه پایدار شهری ، تهران