مدیریت عدم قطعیت در پروژه های ساخت مرور نظام مند رویکردهای تصمیم گیری در شرایط ابهام (۲۰۱۵-۲۰۲۵)

پروژه های ساخت به دلیل پیچیدگی فنی، تعامل چند سطحی ذینفعان، تغییرات محیطی و محدودیت های زمانی و مالی، ذاتا با سطوح بالایی از عدم قطعیت مواجه اند. اگرچه مدیریت ریسک به عنوان یکی از حوزه های تثبیت شده مدیریت پروژه شناخته می شود، بخش قابل توجهی از چالش های پروژه های ساخت ناشی از ابهام ساختاری و عدم قطعیت عمیق است که با ابزارهای سنتی احتمالاتی به طور کامل قابل مدلسازی نیست. هدف این پژوهش مرور نظام مند مطالعات منتشر شده در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ در حوزه مدیریت عدم قطعیت در پروژه های ساخت و تحلیل روندهای پژوهشی، رویکردهای غالب و شکاف های موجود است. با بهره گیری از چارچوب PRISMA، مطالعات منتخب در چهار دسته اصلی شامل مدل های احتمالاتی، پیشرفته، منطق فازی، روش های تصمیم گیری چند معیاره و پویایی سیستم طبقه بندی شدند. یافته ها نشان می دهد گرایش پژوهش ها به سمت رویکردهای ترکیبی و چندلایه افزایش یافته است؛ با این حال فقدان چارچوبی یکپارچه برای مدیریت همزمان ریسک قابل اندازه گیری و ابهام ساختاری همچنان به عنوان شکاف اصلی پژوهشی مطرح است. این مقاله با ارائه نقشه مفهومی حوزه، مسیرهای آتی تحقیق در مدیریت ساخت را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

عدم قطعیت ، ابهام ساختاری ، مدیریت ریسک ، تصمیم گیری تحت عدم قطعیت ، منطق فازی