کاربرد فتوبیوراکتورهای ریز جلبکی در معماری پایدار شهری مروری بر نمونه های موفق جهانی

افزایش انتشار دی اکسید کربن، تشدید آلودگی هوا و گسترش پدیده جزیره حرارتی شهری از مهمترین مسائل زیست محیطی شهرهای معاصر هستند. در نتیجه ضرورت بهره گیری از راهکارهای نوین و پایدار برای کاهش این پیامدها بیش از پیش احساس می شود. در این میان فتوبیوراکتورهای ریز جلبکی به عنوان فناوری های زیست محور ظرفیت قابل توجهی در جذب دی اکسید کربن، تولید اکسیژن، تصفیه آب و بهبود عملکرد انرژی ساختمان ها دارند. هدف این مطالعه، بررسی نقش و قابلیت های فتوبیوراکتورهای ریز جلبکی در معماری و طراحی شهری پایدار و تحلیل نمونه های موفق اجرا شده در کشورهای مختلف است. در این پژوهش، با مطالعات و پروژه های شاخص از جمله ساختمان BIQ هامبورگ، مارینا سیتی شیکاگو، ایستگاه راه آهن آمستردام، پروژه Edge مرور بریزبن، سامانه های شهری اسپانیا و پروژه درخت مایع بلگراد، عملکرد این فناوری از جنبه های زیست محیطی، انرژی، معماری و زیبایی شناسی مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که ادغام فتوبیوراکتورهای ریز جلبکی با پوسته ساختمان ها و مبلمان شهری می تواند ضمن کاهش انتشار کربن و ارتقای کیفیت هوای شهری به تولید انرژی و زیست توده، افزایش آگاهی زیست محیطی و توسعه معماری پایدار کمک کند. از این رو این فناوری می تواند به عنوان یکی از راهکارهای آینده نگر در توسعه شهرهای هوشمند و پایدار مورد توجه برنامه ریزان و طراحان شهری قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، کاهش دی اکسید کربن ، فتوبیوراکتور ، ریز جلبک ، اسپیرولینا