بررسی درآمد پایدار و کیفیت خدمات شهری در شهرداری ناغان با تاکید بر مشارکت شهروندان و ظرفیت های محلی

هدف این مقاله تبیین نسبت میان درآمد پایدار شهرداری، کیفیت خدمات شهری، مشارکت شهروندان و ظرفیت های محلی در شهرداری ناغان است. مسئله اصلی مقاله آن است که شهرداری های کوچک برخلاف کلان شهرها معمولا با سبد محدودتری از منابع مالی، دارایی های قابل بهره برداری کمتر و ارتباط مستقیم تر با شهروندان روبه رو هستند؛ از این رو پایداری درآمد در آنها فقط یک موضوع مالی نیست بلکه به اعتماد، شفافیت، کیفیت خدمات و استفاده مسئولانه از ظرفیت های محلی وابسته است (بانک جهانی، ۲۰۱۴، قانون درآمد پایدار و هزینه شهرداری ها و دهیاری ها ۱۴۰۱). روش پژوهش تحلیلی - کاربردی و مبتنی بر تحلیل اسنادی، تحلیل ادبیات نظری و بازخوانی دلالت های مدیریتی منابع معتبر داخلی و خارجی است. در این چارچوب، قانون درآمد پایدار، آگهی های مزایده و مناقصه شهرداری ناغان، گزارش های رسمی و خبری درباره ظرفیت انگور و باغداری ناغان و ادبیات کیفیت خدمات و مالیه شهری بررسی شد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که درآمد پایدار در ناغان زمانی به کیفیت خدمات منجر می شود که چهار شرط همزمان فراهم باشد: شفافیت درآمد و هزینه، مشارکت واقعی شهروندان در اولویت گذاری خدمات، مدیریت حرفه ای دارایی های شهری و پیوند دادن هر منبع درآمدی به یک خروجی خدماتی قابل مشاهده. مقاله نشان می دهد که ظرفیت های محلی ناغان از جمله باغداری، انگور، دارایی های قابل واگذاری خدمات شهری قابل پیمان سپاری و رویدادهای محلی، می توانند پایه یک الگوی درآمدی کوچک مقیاس اما پایدار باشند؛ مشروط بر آنکه شهرداری از تصمیم های مقطعی به سمت برنامه درآمدی چندساله حرکت کند. نتیجه مقاله آن است که شهرداری ناغان برای ارتقای کیفیت خدمات شهری باید درآمد پایدار را نه صرفا ابزار وصول منابع، بلکه سازوکار اعتمادسازی، پاسخگویی و بهبود تجربه روزمره شهروندان بداند (پاراسورامان و همکاران، ۱۹۸۸، سازمان همکاری و توسعه اقتصادی ۲۰۲۵).

کلیدواژه ها:

درآمد پایدار ، شهرداری ، کیفیت خدمات شهری ، مشارکت شهروندان ، ظرفیت های محلی ، شهرداری ناغان