رابطه میان طراحی محیط های انسان ساخت مانند فضای سبز و پیاده راه ها و کاهش نرخ افسردگی در شهروندان

افزایش نرخ افسردگی در جوامع شهری مدرن یکی از چالش های جدی سلامت عمومی در قرن بیست و یکم است. این مقاله با هدف بررسی رابطه میان طراحی محیط های ساخته شده به ویژه فضاهای سبز و کیفیت شبکه های پیاده راهی و سلامت روان شهروندان تدوین شده است. بر اساس تئوری های روانشناسی محیطی نظیر تئوری بازیابی توجه (ART)، تئوری کاهش استرس (SRT) و فرضیه بیوفیلیا، پژوهش حاضر نشان می دهد که دسترسی به طبیعت و قابلیت پیاده روی در محیط های شهری از طریق کاهش سطح کورتیزول، تقویت تعاملات اجتماعی و بازسازی منابع شناختی نقش کلیدی در کاهش نرخ افسردگی ایفا می کند. این مقاله با مرور ادبیات پژوهشی و تحلیل مکانیسم های اثرگذار راهکارهایی را برای طراحان شهری جهت ارتقای سلامت روان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

محیط انسان ساخت ، نرخ افسردگی ، پیاده راه ، فضای سبز