باز آفرینی محله های فرسوده با تکیه بر ظرفیت های اقتصادی محلی و حفظ هویت معماری

بازآفرینی شهری از رویکردهای صرفا کالبدی به سمت توسعه مبتنی بر مکان و سرمایه های اجتماعی-فرهنگی حرکت کرده است. در این مقاله تلاش می شود مدلی برای بازآفرینی محله های فرسوده ارائه شود که در آن حفظ هویت معماری به عنوان یک دارایی اقتصادی و محرک توسعه محلی دیده می شود. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر تلفیق تحلیل اسنادی، تحلیل استراتژیک SWOT و اولویت بندی تصمیم با مدل فرآیند تحلیل سلسله مراتبی است. یافته ها نشان می دهد بالاترین وزن به حفظ اصالت معماری، پس سودآوری اقتصادی محلی و مشارکت پذیری اجتماعی اختصاص دارد و گزینه های پیشنهادی شامل احیای کاربری های خرد سنتی و ظرفیت های گردشگری، فرهنگی بیشترین هم افزایی را در ابعاد هویتی اقتصادی ایجاد می کنند. نتیجه گیری بر ضرورت طراحی برنامه های بازآفرینی مبتنی بر بازسازی، تطبیقی حکمرانی مشارکتی و سازوکارهای حمایتی سرمایه گذاری کوچک در سطح محله تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، هویت معماری ، اقتصاد محلی ، مشارکت