نقش مدل سازی در فرآیند طراحی معماری: بررسی تاثیر مدل های فیزیکی و دیجیتال بر خلاقیت و تجسم فضایی

مشاهده و مدل سازی به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای تفکر و توسعه ایده در معماری نقش اساسی در شکل گیری، ارزیابی و تکامل طرح های معماری ایفا می کند. معماران از مدل ها برای تبدیل مفاهیم ذهنی به بازنمایی های قابل ارزیابی استفاده می کنند و از این طریق به درک بهتری از روابط فضایی، ویژگی های فرمی و عملکردی طرح دست می یابند. با وجود گسترش فناوری های دیجیتال و توسعه نرم افزارهای مدلسازی سه بعدی، همچنان مدل های فیزیکی به دلیل فراهم کردن امکان تعامل مستقیم، تجربه حسی و ادراک ملموس فضا از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مدل سازی در فرآیند طراحی معماری و تحلیل تاثیر آن بر خلاقیت، تجسم فضایی و تصمیم گیری طراحی انجام شده است. روش تحقیق از نوع کیفی و مبتنی بر مرور ادبیات پژوهش است. نتایج نشان می دهد که مدل های فیزیکی از طریق تقویت تعامل ذهن و دست، کاهش بار شناختی و فراهم کردن امکان آزمون و خطای مستمر موجب افزایش خلاقیت و توانایی تجسم فضایی طراحان می شوند. همچنین مدل های دیجیتال به دلیل دقت بالا، امکان تحلیل و شبیه سازی نقش مهمی در توسعه و ارزیابی طرح ایفا می کنند. یافته ها بیانگر آن است که استفاده تلفیقی از مدل های فیزیکی و دیجیتال در مراحل مختلف طراحی می تواند به ارتقای کیفیت فرآیند طراحی و افزایش نوآوری در معماری منجر شود.

کلیدواژه ها:

مدل سازی ، معماری ، فرآیند ، طراحی ، خلاقیت ، تجسم فضایی