طراحی معماری تاب آور در برابر زلزله در بافت فرسوده شهر اصفهان

بافت های فرسوده شهری به دلیل فرسودگی کالبدی، تراکم بالا، ضعف زیرساخت ها و عدم انطباق با استانداردهای نوین ساخت و ساز در برابر زلزله آسیب پذیری بالایی دارند. شهر اصفهان نیز با دارا بودن گستره وسیعی از بافت های تاریخی و فرسوده نیازمند رویکردی مبتنی بر تاب آوری شهری و معماری پایدار است. پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی معماری تاب آور در برابر زلزله در بافت فرسوده شهری اصفهان انجام شده است. روش تحقیق توصیفی تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات اسنادی و بررسی شاخص های کالبدی، عملکردی و اجتماعی گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد بهره گیری از الگوهای معماری بومی، بهسازی سازه ای، ارتقای شبکه دسترسی، افزایش انعطاف پذیری فضایی و مشارکت ساکنان می تواند نقش موثری در افزایش تاب آوری بافت فرسوده در برابر زلزله داشته باشد. در نهایت چارچوبی برای طراحی معماری تاب آور متناسب با ویژگی های کالبدی و فرهنگی شهر اصفهان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، بافت فرسوده ، زلزله ، معماری تاب آور ، اصفهان