کاربرد مصالح کم کربن برای کاهش مصرف انرژی و ارتقای کیفیت زندگی در ساختمانهای مسکونی اقلیم گرم و خشک

افزایش دمای کره زمین، بحران انرژی های فسیلی و رشد شتابان جمعیت شهری موجب شده است که بخش ساختمان به عنوان یکی از بزرگترین مصرف کنندگان انرژی در کانون توجه سیاست گذاران و پژوهشگران حوزه پایداری قرار گیرد. تولید و استفاده از مصالح ساختمانی پرانرژی نظیر سیمان پرتلند، فولاد و آلومینیوم سهم بالایی در انتشار دی اکسیدکربن دارند؛ در مقابل، مصالح کم کربن به دلیل انرژی نهفته پایین، قابلیت بازیافت و سازگاری با شرایط اقلیمی می توانند نقش تعیین کننده ای در کاهش مصرف انرژی و بهبود کیفیت زندگی ساکنان ایفا کنند. در اقلیم های گرم و خشک ایران که ویژگی هایی چون تابش شدید، آفتاب، اختلاف دمای شب و روز، و رطوبت پایین دارند، استفاده از مصالحی با ظرفیت حرارتی بالا و ضریب انتقال حرارت پایین بسیار حائز اهمیت است. این مقاله با رویکرد تحلیلی، ضمن بررسی مبانی نظری و تجربی مصالح کم کربن، عملکرد آنها در کاهش مصرف انرژی و ارتقای کیفیت زندگی در ساختمان های مسکونی این اقلیم تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که جایگزینی مصالح پرکربن با مصالح بومی و کم کربن مانند خاک، کوبیده، آجر گلی تثبیت شده و عایق های طبیعی می تواند تا ۴۰٪ از مصرف انرژی عملیاتی و تا ۳۰٪ از انتشار کربن چرخه عمر ساختمان بکاهد؛ همچنین این مصالح با فراهم کردن شرایط حرارتی و روانی مناسب به ارتقای سطح رضایت ساکنان و پایداری اجتماعی کمک می کنند.

کلیدواژه ها:

مصالح کم کربن ، انرژی ساختمان ، اقلیم گرم و خشک ، پایداری محیطی ، کیفیت زندگی