بررسی کاربرد معماری زمینه گرا در طراحی مجموعه های تفریحی ساحلی با تاکید بر بندر دلوار

معماری زمینه گرا به عنوان یکی از رویکردهای موثر در طراحی معاصر بر تعامل میان بنا و بستر طبیعی، فرهنگی و اقلیمی تاکید دارد و می تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت فضاهای گردشگری ایفا کند. در سال های اخیر توسعه مجموعه های تفریحی در سواحل جنوب ایران در بسیاری از موارد بدون توجه کافی به ویژگی های بومی و زمینه ای صورت گرفته است امری که به تضعیف هویت مکانی و افزایش ناپایداری های محیطی منجر شده است. از این رو، پژوهش حاضر با هدف شناسایی مولفه های معماری زمینه گرا و ارائه چارچوبی برای طراحی مجموعه های تفریحی ساحلی با تاکید بر بندر دلوار در استان بوشهر انجام شده است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر، روش کیفی است. داده های پژوهش از طریق مطالعات کتابخانه ای تحلیل نمونه های موردی منتخب از مجموعه های ساحلی و انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته با متخصصان حوزه معماری و گردشگری گردآوری شد. داده های حاصل با استفاده از روش تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفت و مضامین اصلی مرتبط با طراحی زمینه گرا استخراج گردید. یافته های پژوهش نشان می دهد مولفه هایی همچون انطباق کالبدی با اقلیم گرم و مرطوب، بهره گیری از مصالح بومی، سازماندهی مناسب فضاهای باز و نیمه باز، هماهنگی با توپوگرافی ساحل و بازتاب عناصر فرهنگی محلی از عوامل موثر در ارتقای کیفیت محیطی و تقویت هویت مکانی مجموعه های تفریحی ساحلی هستند. بر این اساس چارچوبی طراحی محور برای ساماندهی فضاهای گردشگری ساحلی در بندر دلوار ارائه شده است که می تواند ضمن افزایش جذابیت گردشگری، به کاهش مصرف انرژی و تحقق توسعه پایدار در مناطق ساحلی با شرایط اقلیمی مشابه کمک کند.

کلیدواژه ها:

معماری ، زمینه گرا ، طراحی اقلیمی ، گردشگری ساحلی ، هویت مکان ، توسعه پایدار