بحران های طبیعی با تخریب زیرساخت ها اختلال در شبکه های حمل و نقل و افزایش فشار بر نظام سلامت، شکاف هایی را در دسترسی به خدمات درمانی ایجاد یا تشدید می کنند

این پژوهش با رویکرد عدالت فضایی الگوهای نابرابری در دسترسی به خدمات سلامت پس از بحران های طبیعی را تحلیل می کند. چارچوب پژوهش بر این فرض استوار است که فاصله، مکانی، زمان دسترسی، ظرفیت مراکز درمانی، کیفیت مسیرهای ارتباطی و نیز ویژگی های جمعیت به ویژه در مناطق محروم و آسیب پذیر تعیین کننده میزان بهره مندی واقعی از خدمات سلامت پس و در دوره پسابحران هستند. روش تحقیق با استفاده از داده های مکانی و سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) محاسبه شاخص هایی مانند فاصله، زمان دسترسی به مراکز درمانی و نسبت ظرفیت درمانی به جمعیت انجام می شود. نتایج مورد انتظار نشان می دهد که از بحران، تمرکز خدمات در پهنه های شهری یا دسترس پذیر موجب عقب ماندگی مناطق حاشیه ای و روستایی می گردد و تخریب مسیرهای دسترسی نقش مهمی در تعمیق نابرابری ایفا می کند. همچنین گروه های آسیب پذیرتر به دلیل موانع حرکتی، محدودیت منابع مالی و وابستگی به حمایت دیگران با افت شدیدتری در دسترسی مواجه می شوند. این یافته ها می تواند مبنایی برای برنامه ریزی فضایی تاب آورانه و هدفمند سازی مداخلات سلامت در مراحل آمادگی و بازسازی بحران فراهم کند.

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، دسترسی به سلامت ، بحران طبیعی ، GIS ، تاب آوری