بازآفرینی بافت تاریخی خرم آباد با تاکید بر اصول معماری پایدار

بافت های تاریخی شهرها بخش مهمی از هویت فرهنگی، اجتماعی و کالبدی جوامع انسانی به شمار می آیند. در دهه های اخیر روند شهرنشینی، سریع توسعه نامتوازن شهری و تغییر الگوهای سکونت موجب شده است که بسیاری از این بافت ها با مشکلاتی همچون فرسودگی کالبدی، کاهش کیفیت زیست پذیری و از دست رفتن ارزش های تاریخی مواجه شوند. شهر خرم آباد به عنوان یکی از شهرهای تاریخی غرب ایران دارای بافتی ارزشمند در مجاورت عناصر شاخصی نظیر قلعه فلک الافلاک، پل شاپوری و رودخانه خرم رود است که در سال های اخیر تحت تاثیر تحولات کالبدی و گسترش شهری دچار تغییرات گسترده ای شده است. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی ظرفیت های بازآفرینی بافت تاریخی خرم آباد با تاکید بر اصول معماری پایدار و ارائه راهبردهایی برای ارتقای کیفیت محیط شهری در این محدوده است. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، تحلیل منابع نظری و بررسی پژوهش های مرتبط گردآوری شده است. نتایج نشان می دهد که بهره گیری از اصول معماری پایدار از جمله استفاده از مصالح بومی، انطباق با شرایط اقلیمی، تقویت فضاهای عمومی، حفظ هویت فرهنگی و مشارکت اجتماعی می تواند نقش موثری در بازآفرینی پایدار بافت تاریخی خرم آباد ایفاکند. در نهایت راهبردهایی نظیر توسعه پیاده محوری، ساماندهی کاربری ها، ارتقای کیفیت فضاهای عمومی و تقویت فعالیت های گردشگری فرهنگی به عنوان مهم ترین اقدامات پیشنهادی برای احیای این محدوده ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، بازآفرینی شهری ، بافت تاریخی خرم آباد ، توسعه پایدار شهری