تعیین رخساره های رسوبی و تفسیر محیط رسوبی سازند سروک (آلبین پسین-سنومانین) بر پایه مطالعات پتروگرافی؛ مطالعه موردی یکی از چاههای اکتشافی پهنه فارس ساحلی

بر سازند سروک به عنوان یکی از مهمترین واحدهای کربناته کرتاسه میانی در حوضه زاگرس نقش قابل توجهی در بازسازی شرایط دیرینه محیطی و مطالعات مخزنی ایفا می کند. این پژوهش با هدف بازسازی محیط رسوبی سازند سروک با سن آلبین پسین-سنومانین بر پایه مطالعات پتروگرافی و تحلیل ریز رخساره ها در یکی از چاههای واقع در پهنه فارس ساحلی و شرق گسل کازرون انجام شد. بدین منظور مقاطع نازک تهیه شده از این سازند از نظر بافت، سنگ، اجزای اسکلتی و غیر اسکلتی و ترکیب میکروفسیلی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج مطالعات منجر به شناسایی ۱۰ ریز رخساره کربناته شد که اساس ویژگی های سنگ شناسی و مجموعه فسیلی در سه کمربند رسوبی شامل لاگون ناحیه شول و دریای باز جای گرفتند. مهم ترین اجزای زیستی این ریز رخساره ها را روزن داران کف زی بدون منفذ شامل Alveolina، Orbitolina، Trocholina، Cumeolina، Dicyclina، Nezzazata، Praealveolina و Miliolid، روزن داران پلانکتونیک نظیر Macroglobigerinelloides، Munichedbergellan، Heterohelix و Farusella به همراه الیگوستژینیدها، جلبک های سبز داسی کلاداسه، رودست ها، مرجان ها، خارپوستان، دوکفه ای ها، گاستروپودها و استراکدها تشکیل می دهند. تغییر تدریجی ترکیب زیستی و بافت رسوبات از رخساره های گلی لاگون های داخلی به رخساره های بایوکلستی و سپس رخساره های غنی از فرامینیفرهای پلانکتونیک بیانگر افزایش تدریجی عمق و کاهش انرژی محیط رسوب گذاری است. همچنین نبود مرزهای رخساره های ناگهانی و جایگزینی تدریجی ریز رخساره ها همراه با فقدان ریف های ساختمند، موید استقرار رسوبات در یک پلتفرم کربناته از نوع رمپ هم شیب است. گسترش قابل توجه رخساره های رمپ بیرونی در توالی مورد مطالعه نشان دهنده ارتباط مناسب این بخش از حوضه با دریای باز و افزایش نسبی عمق در پهنه فارس ساحلی طی آلبین پسین کسنومانین است.

کلیدواژه ها:

سازند سروک ، ریزر رخساره ، محیط رسوبی ، رمپ کربناته ، فارس ساحلی