طلای سیاه (گیلسونایت) و روش های فرآوری

گیلسونایت یا طلای سیاه یکی از مهمترین هیدروکربن های طبیعی جهان است که به دلیل خواص فیزیکی و شیمیایی منحصر به فرد، کاربردهای گسترده ای در صنایع رنگ و جوهر، تولید آسفالت و روسازی راه ها، گل حفاری نفت، ریخته گری فلزات و پوشش های ضدخوردگی دارد. با این حال وجود ناخالصی های معدنی مانند کربنات ها، رس ها و سولفات ها باعث افزایش میزان خاکستر این ماده شده و استفاده از آن در کاربردهای نیازمند خلوص بالا را محدود می سازد. هدف از این پژوهش بررسی و مقایسه روش های فرآوری ثقلی شامل واسطه سنگین، میز لرزان و مارپیچ همفری و فلوتاسیون بر روی نمونه های گیلسونایت با خاکستر اولیه ۹ تا ۱۵ درصد است. آزمایشات بر اساس نمونه های جمع آوری شده از معادن غرب ایران استان های کرمانشاه و ایلام انجام شد. نتایج به دست آمده نشان می دهد که روش فلوتاسیون با استفاده از کلکتور نفت سفید، کف ساز MIBC و ترکیب متفرق کننده های سیلیکات سدیم، تانیک اسید، اسید سولفوریک و سیانید سدیم عملکرد بهتری نسبت به روش های ثقلی داشته و قادر به تولید کنسانتره ای با خاکستر کمتر از ۵ درصد و بازیابی مناسب است. این مطالعه نه تنها کارایی دو روش اصلی فرآوری را مقایسه کرده، بلکه یک روش بهینه برای مقیاس صنعتی نیز پیشنهاد می دهد. نتایج این پژوهش می تواند به توسعه صنعت فرآوری گیلسونایت در ایران کمک کرده و ارزش افزوده اقتصادی قابل توجهی ایجاد نماید.

کلیدواژه ها:

گیلسونایت ، طلای سیاه ، فرآوری معدنی ، روش فلوتاسیون ، روش ثقلی ، کم خاکستر ، کنسانتره خاکستر