تاثیر فعالیت های دینی مدرسه بر احساس تعلق دانش آموزان

مدرسه تنها محیطی برای انتقال دانش و مهارت های آموزشی نیست، بلکه یکی از مهم ترین فضاهای اجتماعی و تربیتی در شکل گیری نگرش، هویت و روابط اجتماعی دانش آموزان به شمار می رود. در این میان، فعالیت های دینی مدرسه می توانند با ایجاد فرصت هایی برای مشارکت، تعامل، همکاری و تجربه ارزش های اخلاقی و معنوی، بر کیفیت ارتباط دانش آموزان با مدرسه تاثیر بگذارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر فعالیت های دینی مدرسه بر احساس تعلق دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعه منابع و یافته های پژوهشی مرتبط، ابعاد مختلف این رابطه را بررسی می کند. یافته های بررسی نشان می دهد که فعالیت هایی مانند برگزاری برنامه های مناسبتی، فعالیت های گروهی دینی، مشارکت دانش آموزان در برنامه های فرهنگی و مذهبی، فعالیت های داوطلبانه و برنامه های مبتنی بر گفت وگو و تعامل می توانند زمینه تقویت ارتباط عاطفی و اجتماعی دانش آموزان با مدرسه را فراهم کنند. البته تاثیرگذاری این فعالیت ها به نحوه اجرا، میزان مشارکت واقعی دانش آموزان، تناسب برنامه ها با نیازهای سنی آنان و پرهیز از اجبار و یک سویه بودن برنامه های دینی وابسته است. بر این اساس، فعالیت دینی زمانی می تواند به تقویت احساس تعلق مدرسه ای کمک کند که از قالب صرفا مناسکی خارج شده و به تجربه ای مشارکتی، معنادار و متناسب با زندگی اجتماعی دانش آموزان تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

فعالیت های دینی ، مدرسه ، احساس تعلق ، دانش آموزان ، تربیت دینی ، مشارکت دانش آموزی ، تعلق مدرسه ای