تاثیر بازی های بومی و محلی بر رشد مهارت های حرکتی و اجتماعی دانش آموزان

بازی های بومی و محلی به عنوان میراثی فرهنگی، نقش مهمی در پرورش مهارت های بنیادین دانش آموزان دارند. این مقاله مروری با هدف بررسی تاثیر این بازی ها بر رشد حرکتی و اجتماعی کودکان نگاشته شده است. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که ماهیت پویای این بازی ها، هماهنگی چشم و دست، تعادل و چابکی را بهبود می بخشد. در بعد اجتماعی نیز، قواعد گروهی این بازی ها به تقویت همکاری، احترام به نوبت و حل تعارض می انجامد. مرور نظام مند مطالعات داخلی و خارجی، اجماع نظر محققان را بر کارکرد دوگانه این بازی ها تایید می کند. این بازی ها به دلیل ساختار ساده، نیاز به تجهیزات پیچیده ندارند و در هر فضایی قابل اجرا هستند. غفلت از این سرمایه های بومی در نظام آموزش رسمی، آسیب های جبران ناپذیری بر مهارت های دانش آموزان وارد ساخته است. بازآفرینی و گنجاندن این بازی ها در برنامه درسی تربیت بدنی، یک ضرورت انکارناپذیر است. شواهد نشان می دهد که اجرای منظم این بازی ها، انزوای اجتماعی ناشی از زندگی دیجیتال را کاهش می دهد. همچنین، این بازی ها به عنوان ابزاری کم هزینه و در دسترس، عدالت آموزشی را در مناطق محروم تامین می کنند. تنوع اقلیمی ایران، گنجینه ای از این بازی ها را پدید آورده که هرکدام پیام های تربیتی خاصی دارند. پژوهش ها حاکی از تاثیر مثبت این بازی ها بر خلاقیت و حل مسئله در کودکان است. این مرور تلاش دارد تا افقی تازه برای سیاست گذاران آموزشی و معلمان ترسیم نماید. در نهایت، نتیجه گیری می شود که احیای این بازی ها، رویکردی موثر برای مقابله با کم تحرکی دوران مدرسه است.

کلیدواژه ها:

بازی های بومی و محلی ، مهارت حرکتی ، مهارت اجتماعی ، دانش آموزان