به کارگیری مواد بازیافتی در پروژه های ژئوتکنیک و ارزیابی اثرات زیست محیطی آن

رشد روزافزون جمعیت و توسعه شهرنشینی، حجم عظیمی از پسماندهای جامد از جمله نخاله های ساختمانی، لاستیک های فرسوده، سرباره های صنعتی و پلاستیک های دورریختنی را ایجاد کرده است که دفع ناصحیح آن ها تهدیدی جدی برای محیط زیست محسوب می شود. در سالانه حدود ۱٫۵ میلیارد تن لاستیک فرسوده در جهان تولید می شود که تنها بخش بسیار کوچکی از آن بازیافت می شود. از سوی دیگر، صنعت ساخت وساز و به ویژه پروژه های ژئوتکنیک، مصرف کننده عمده منابع طبیعی (شن، ماسه و سنگ دانه) هستند. به کارگیری مواد بازیافتی به عنوان جایگزین مصالح طبیعی در پروژه های ژئوتکنیک، راهکاری موثر برای کاهش مصرف منابع، مدیریت پسماند و کاهش انتشار گازهای گلخانه ای محسوب می شود. این مقاله با مرور جامع انواع مواد بازیافتی قابل کاربرد در ژئوتکنیک (شامل سنگ دانه های بازیافتی از نخاله های ساختمانی، خرده لاستیک، سرباره کوره آهن گدازی، خاک ستر بادی، پین های پلاستیکی بازیافتی و پودر شیشه)، مشخصات ژئوتکنیکی و اثرات زیست محیطی هر یک را بررسی می کند. ارزیابی های چرخه حیات (LCA) نشان می دهد که جایگزینی کامل سنگ دانه طبیعی با سنگ دانه بازیافتی باکیفیت، اثرات زیست محیطی را تا ۵۰٪ کاهش می دهد. همچنین استفاده از سرباره کوره آهن گدازی به جای آهک در تثبیت خاک، انتشار کربن را بیش از ۹۰٪ کاهش می دهد. در پایان، چارچوبی برای ارزیابی یکپارچه اثرات زیست محیطی مواد بازیافتی در پروژه های ژئوتکنیک ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مواد بازیافتی ، ژئوتکنیک ، ارزیابی چرخه حیات (LCA) ، پسماند ساختمانی ، تثبیت خاک ، توسعه پایدار ، کاهش کربن