بی احترامی به رفلکس گاستروکولیک و بروز یبوست در کودکان و نوجوانان
محل انتشار: سی و هفتمین کنگره بیماری های کودکان
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 13
متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
PEDIATRICS37_282
تاریخ نمایه سازی: 14 شهریور 1405
چکیده مقاله:
یبوست فانکشنال در کودکان و نوجوانان از شیوع نسبتا بالایی برخوردار است. عوامل متعددی می توانند در شروع و شکل گیری این مشکل نقش زیادی داشته باشند نظیر: قطع شیر مادر، گرفتن کودک از پوشک، تغییر مکان دفع مدفوع با رفتن به مهدکودک و مدرسه. یکی از مکانیسم هایی که بعضی از این عوامل می توانند با تاثیرگذاری بر آن سبب یبوست فانکشنال شوند، عدم توجه و واکنش به موقع فرد به رفلکس گاستروکولیک است. این رفلکس فیزیولوژیک متعاقب خوردن مواد غذایی در دستگاه گوارش اتفاق می افتد که در طی آن بعد از وعده های غذایی و اتساع معده و با شکل گیری پیام های ناشی از آن و تولید نوروپپتیدهایی موثر بر حرکات روده (خصوصا کولون) منجر به تخلیه بهتر معده و دفع راحت تر مدفوع می شود. عوامل موثر بر تغییرات این رفلکس از یک طرف با افزایش تحریکات سبب اسهال (نظیر سندروم روده تحریک پذیر) و از طرفی دیگر با کاهش آن و عدم واکنش لازم و به موقع فرد به این رفلکس، سبب بروز یبوست (نظیر یبوست فانکشنال) می شوند. بعضی از مصادیق عدم توجه و بی احترامی یا واکنش به موقع به رفلکس گاستروکولیک در کودکان که در بروز یبوست موثرند شامل موارد زیر هستند: نخوردن صبحانه، نداشتن فرصت کافی بعد از خوردن غذا برای دفع مدفوع مانند عجله در رفتن به مدرسه، نبود امکانات مناسب برای اجابت مزاج خصوصا در مهدکودک و مدارس، خوردن غذا بویژه وعده های اصلی در حین بازی های کامپیوتری و صرف زمان زیاد برای این بازی ها و اختلالات خلقی. آگاه نمودن کودکان و نوجوانان، والدین و مربیان در استفاده درست و به موقع از این رفلکس فیزیولوژیک می تواند در کاهش شیوع یبوست و درمان آن تاثیر بسزایی داشته باشد.
نویسندگان
محمدرضا اسماعیلی
مرکز تحقیقات بیماریهای غیرواگیر کودکان، پژوهشکده سلامت دانشگاه علوم پزشکی بابل