ارتباط بین فضای سبز و توسعه پایدار شهری

امروزه با توسعه شهرها و مطرح شدن اصل توسعه پایدار توجه به مسائل زیست محیطی و شهرهای سبز هرچه بیشتر مورد سوال و توجه قرار گرفته است. مسائل و مشکلات موجود به ویژه در شهرها نشانگر عدم تحقق مشخصه های پایداری در آنهاست. ضمن اینکه ارزیابی و تحلیل فضایی و اکولوژیکی و زیست محیطی یکی از مشخصه های اصلی پایداری در مناطق و حوزه های شهری بوده و سعی دارد تا محیط زیست شهری مناسبی را برای ساکنان شهرها فراهم نماید. یکی از راه حل های رسیدن به پایداری زیست محیطی آشنایی با اهمیت فضای سبز و توجه به آن در راستای رسیدن به معیارهای توسعه پایدار می باشد. وجود فضای سبز به عنوان یکی از معیارهای توسعه پایدار شهری و تنفس گاه شهری محسوب می شود. ضمنا فضای سبز در شهرها موجب ارتقاء کیفیت زندگی می شود. فطرت انسان به گونه ای آفریده شده است که توانایی های بسیاری دارد و این توانایی ها بدون ارتباط با زیبایی های طبیعی که در زندگی شهری که همان فضاهای سبز می باشند به افسردگی و خمودی می گراید و بالطبع در پرتو بهره مندی از فضای سبز خلاقیت های انسان شکوفا می گردد. در عصر حاضر اهمیت و نقش فضای سبز در حیات و توسعه شهرها تا حدی است که به عنوان یکی از شاخص های توسعه پایدار از آن یاد می شود. هدف اصلی پژوهش حاضر نقش راهبردی فضای سبز شهری در تحقق شهر پایدار با رویکرد بهبود محیط زیست شهری با استفاده از روش توصیفی تحلیلی می باشد. نتایج پژوهش نشان می دهد که فضاهای سبز شهری دارای بازدهی اجتماعی و اکولوژیکی هستند که مهم ترین اثر فضای سبز در شهرها کارکردهای محیط زیستی یا بازدهی اکولوژیکی آنهاست که شهرها را برای زیستن مساعد می سازد و با آثار مخرب گسترش صنعت و حمل و نقل مقابله می کند و موجب ارتقای کیفی زندگی شهروندان می شود و می توان گفت پارک ها و فضاهای سبز شهر بخشی از ساختار شهری می باشند که طراحی آن می بایست در راستای ضروریات زندگی شهری و پاسخگویی به نیاز شهروندان قرار گیرد. نیازهای شهروندان دارای ابعاد گسترده ای است که جنبه های متعددی از جمله زیست محیطی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و کالبدی را در بر می گیرد. در راستای پاسخگویی پایدار به این نیازها می بایست از تمامی پتانسیل های موجود در شهر و طبیعت موجود در آن بهره جست.

کلیدواژه ها:

محیط زیست شهری ، توسعه پایدار ، شهرها ، فضای سبز شهری ، شهر پایدار