مدل مدیریت عمر عملیاتی و فرسودگی سامانه های هوایی بدون سرنشین در جنگ های فرسایشی طولانی مدت با تاکید بر مدیریت نگهداری و تعمیرات (MRO)

سامانه های هوایی بدون سرنشین در نبردهای معاصر به یکی از اصلی ترین ابزارهای شناسایی، مراقبت، هدف یابی، حمله و ارزیابی خسارت تبدیل شده اند. با این حال، در جنگ های فرسایشی طولانی مدت، استمرار به کارگیری این سامانه ها سبب افزایش شدید استهلاک سازه، موتور، سامانه های الکترونیکی، پیوند داده و محموله های ماموریتی می شود. در چنین شرایطی، مزیت رزمی صرفا به تعداد پهپادهای موجود وابسته نیست، بلکه به کیفیت مدیریت عمر عملیاتی، چرخه نگهداری و تعمیرات، سرعت بازگردانی به خدمت و توان پیش بینی خرابی ها نیز بستگی دارد. این مقاله با رویکرد مدیریت دفاعی، به بررسی الگوی مدیریت فرسودگی و مدل نگهداری و تعمیرات سامانه های بدون سرنشین در شرایط نبرد مداوم می پردازد. یافته ها نشان می دهد که گذار از نگهداری واکنشی به نگهداری پیشگیرانه و پیش بینانه، طراحی زنجیره پشتیبانی لایه ای، اولویت بندی ناوگان بر اساس ارزش ماموریت، و ایجاد شاخص های آمادگی فنی، مهم ترین عناصر حفظ پایداری عملیاتی در یگان های پهپادی هستند. نتیجه آن است که در جنگ های طولانی، برتری پایدار پهپادی نه فقط حاصل تولید و خرید، بلکه حاصل مدیریت هوشمند چرخه عمر و MRO است.

کلیدواژه ها:

سامانه های هوایی بدون سرنشین ، جنگ فرسایشی ، مدیریت عمر عملیاتی ، فرسودگی تجهیزاتی ، نگهداری و تعمیرات