مکان یابی بهینه نیروگاه های خورشیدی با استفاده از روش تصمیم گیری چندمعیاره (شهرستان ایذه)

نیروگاه های خورشیدی امروزه نه تنها یک گزینه، بلکه یکی از ارکان اجتناب ناپذیر در معماری انرژی های تجدیدپذیر به شمار می روند؛ منابعی که پتانسیل شگرفی برای تامین پایدار نیازهای انرژی در مقیاس جهانی دارند. با این وجود، موفقیت چنین پروژه های کلانی عمیقا در گرو یک تصمیم گیری بنیادین است: «انتخاب مکان استقرار». پیچیدگی این انتخاب از آنجا نشات می گیرد که محل احداث نیروگاه مستقیما بر متغیرهای حیاتی همچون بازدهی نهایی، ساختار هزینه ها و بهره وری طولانی مدت سیستم اثر می گذارد. پژوهش حاضر با اتکا به رویکردهای تحلیلی پیشرفته، به واکاوی و مکان یابی بهینه نیروگاه خورشیدی در اتمسفر جغرافیایی شهرستان ایذه پرداخته است. برای تحقق این مهم، از دو مدل قدرتمند تصمیم گیری چندمعیاره شامل تکنیک تاپسیس و مارکوس بهره گرفته شد شبکه ارزیابی ما بر چهار ستون استوار بود: پتانسیل تابش خورشیدی، سهولت دسترسی به زیرساخت ها، توپوگرافی و ارتفاع جغرافیایی، و در نهایت میزان مجاورت با بافت های مسکونی. یافته های برآمده از تحلیل هر دو الگوریتم به طور قاطع نشان داد که «بخش سوسن» مطلوب ترین نقطه برای پیاده سازی این پروژه است.کسب بالاترین امتیاز در شاخص های کلیدی نظیر لجستیک و دسترسی به زیرساخت ها، این منطقه را با شاخص نزدیکی بی نظیر (Ci = ۰.۸۶۰) در صدر گزینه ها قرار داد. در نقطه مقابل، گزینه هایی چون روستای سراک علی رغم برخورداری از ظرفیت تابشی خارق العاده، به دلیل انزوای جغرافیایی و دوری از شبکه های مسکونی از گردونه رقابت جا ماندند. همچنین مناطقی نظیر برد گپی و شکفت سلمان نیز به واسطه محدودیت های شدید زیرساختی، در پایین ترین رده های اولویت قرار گرفتند.

کلیدواژه ها:

نیروگاه خورشیدی ، مدل تاپسیس ، انرژی تجدیدپذیر ، تصمیم گیری چندمعیاره