بررسی علمی، فنی و اقتصادی سامانه های «آب سوز کردن» خودرو تحلیل ادعاها، اصول ترمودینامیکی، بازده انرژی و پیامدهای کاربردی

در سال های اخیر، به ویژه در کشورهای درحال توسعه و از جمله ایران، ادعاهای متعددی درباره امکان «آب سوز کردن» خودروها و کاهش چشمگیر مصرف سوخت های فسیلی مطرح شده است. این ادعاها عمدتا بر پایه استفاده از سامانه های الکترولیز آب و تولید گاز هیدروژن–اکسیژن (HHO) به عنوان مکمل سوخت بنزین یا گازوئیل شکل گرفته اند. پرسش اصلی این تحقیق آن است که آیا این فناوری، بر پایه قوانین ترمودینامیک، شیمی و الکتروشیمی، از نظر علمی و اقتصادی قابل توجیه است یا خیر. در این پژوهش، با روش توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از منابع علمی بین المللی، به بررسی اصول احتراق، الکترولیز آب، سیستم های تزریق گاز هیدروژن، تحلیل بازده انرژی (نسبت انرژی خروجی به انرژی ورودی)، پیامدهای مکانیکی بر موتور، و در نهایت ارزیابی اقتصادی این سامانه ها پرداخته شده است. نتایج نشان می دهد که برخلاف ادعاهای رایج، سامانه های آب سوز کردن خانگی نه تنها کاهش محسوسی در مصرف سوخت ایجاد نمی کنند، بلکه با مصرف توان الکتریکی مازاد از دینام، تلفات انرژی مضاعفی به موتور تحمیل می کنند، عمر قطعات را کاهش می دهند و با هیچ یک از استانداردهای آلایندگی و ایمنی خودرو سازگار نیستند.

کلیدواژه ها:

آب سوز کردن ، الکترولیز آب ، گاز HHO ، هیدروژن ، موتور درون سوز ، بازده انرژی ، سوخت های جایگزین