مطالعه مروری نقش استراتژیک مدیریت آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری در پدافند غیرعامل زیرساخت های حیاتی شهری

مقدمه: زیرساخت های حیاتی شهری (مانند شبکه های انرژی، آب، ارتباطات و حمل و نقل) ستون فقرات پایداری کلان شهرها هستند. بروز پدیده های غیرعامل (مانند بلایای طبیعی، حوادث تکنولوژیک یا تغییرات اقلیمی) می تواند منجر به شکست زنجیره ای این زیرساخت ها شود. در این میان، مدیریت آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری، نه تنها به عنوان یک واحد عملیاتی واکنش گر، بلکه به عنوان یک رکن استراتژیک در مدیریت ریسک و تاب آوری شهری شناخته می شود.هدف : هدف از این مطالعه مروری، بررسی و تحلیل نقش استراتژیک مدیریت آتش نشانی و خدمات ایمنی در حفاظت از زیرساخت های حیاتی شهری در برابر تهدیدات غیرعامل و تبیین چگونگی گذار از رویکردهای سنتی (واکنش گر) به رویکردهای مدیریت استراتژیک (پیشگیرانه و تاب آور) است.روش شناسی: این پژوهش با استفاده از روش مطالعه مروری سیستماتیک انجام شده است. در این راستا، مقالات علمی، گزارش های مدیریت بحران و اسناد استراتژیک مرتبط با موضوع مدیریت آتش نشانی، زیرساخت های حیاتی و ریسک های غیرعامل در پایگاه های داده معتبر جستجو و استخراج شده اند. پس از غربالگری اولیه و ارزیابی کیفیت، مقالات منتخب مورد تحلیل محتوا و ترکیب مفهومی قرار گرفتند.نتایج: نتایج حاکی از آن است که ضعف در هماهنگی استراتژیک بین سازمان های ایمنی و مدیریت زیرساخت ها، عامل اصلی افزایش آسیب پذیری در برابر پدیده های غیرعامل است. همچنین، ادغام تکنولوژی های هوشمند و سیستم های هشدار زودهنگام در ساختار مدیریت آتش نشانی، نقش کلیدی در ارتقای تاب آوری زیرساخت ها ایفا می کند. بنابراین، مدیریت آتش نشانی باید از یک ساختار خدماتی صرف به یک بازوی استراتژیک در برنامه ریزی شهری تبدیل شود. تقویت این نقش مستلزم سرمایه گذاری بر روی زیرساخت های ایمنی، آموزش متخصصان و ایجاد پروتکل های هماهنگ میان بخشی برای مدیریت مخاطرات غیرعامل است.

کلیدواژه ها:

مدیریت آتش نشانی ، زیرساخت های حیاتی شهری ، پدیده های غیرعامل.