مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری (CBT) و دارودرمانی در کاهش علائم افسردگی اساسی در بزرگسالان

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری (CBT) و دارودرمانی در کاهش علائم افسردگی اساسی در بزرگسالان بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه بزرگسالان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز مشاوره و درمانگاه های روانپزشکی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود. با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، ۴۵ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه (گروه CBT، گروه دارودرمانی و گروه کنترل) جای گذاری شدند. ابزار سنجش پرسشنامه افسردگی بک ویرایش دوم (BDI-II) بود. گروه آزمایش اول طی ۱۲ جلسه تحت درمان شناختی-رفتاری قرار گرفت و گروه آزمایش دوم داروهای ضدافسردگی (SSRI) دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که هر دو مداخله در مقایسه با گروه کنترل به طور معناداری علائم افسردگی اساسی را کاهش دادند (۰۵/۰>p). با این حال، درمان شناختی-رفتاری در کاهش علائم افسردگی اساسی اثربخشی بیشتری نسبت به دارودرمانی نشان داد (۰۱/۰>p، مجذور اتا=۰/۴۸). نتیجه گیری می شود که درمان شناختی-رفتاری به عنوان یک مداخله روان شناختی ساختارمند می تواند گزینه درمانی موثرتری نسبت به دارودرمانی برای کاهش علائم افسردگی اساسی در بزرگسالان باشد و استفاده از آن در مراکز بهداشت روان توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، دارودرمانی ، افسردگی اساسی ، بزرگسالان ، ANCOVA