رابطه خودپنداره تحصیلی با خودانضباطی تحصیلی با توجه به نقش میانجی خودکنترلی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهرستان گرگان

خودپنداره تحصیلی و توانایی کنترل رفتار از عوامل موثر بر شکل گیری عادت های منظم یادگیری در دانش آموزان بودند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودپنداره تحصیلی با خودانضباطی تحصیلی با توجه به نقش میانجی خودکنترلی در دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهرستان گرگان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل ۸۶۹۵ دانش آموز پایه ششم مدارس دولتی و غیردولتی شهرستان گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آنان، ۳۷۶ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های خودپنداره تحصیلی چن (۲۰۰۴)، خودکنترلی رزنبام (۱۹۸۰) و خودانضباطی تحصیلی فاتح (۲۰۱۶) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی در نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ و مدل یابی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی در نرم افزار SmartPLS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد خودپنداره تحصیلی بر خودانضباطی تحصیلی (۰٫۳۳۸=β) و خودکنترلی (۰٫۵۹۸=β) اثر مثبت و معناداری داشت. اثر خودکنترلی بر خودانضباطی تحصیلی نیز مثبت و معنادار بود (۰٫۳۱۱=β). همچنین، اثر غیرمستقیم خودپنداره تحصیلی بر خودانضباطی از طریق خودکنترلی معنادار به دست آمد (۰٫۱۸۶=β) و مدل توانست ۵۴٫۲ درصد از واریانس خودانضباطی تحصیلی را تبیین کند. در نتیجه، خودکنترلی در این رابطه نقش میانجی جزئی داشت؛ بنابراین، تقویت هم زمان خودپنداره تحصیلی و مهارت های خودکنترلی می توانست به افزایش رفتارهای منظم تحصیلی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

خودپنداره تحصیلی ، خودکنترلی ، خودانضباطی تحصیلی ، دانش آموزان پایه ششم.