اثربخشی طرحواره درمانی بر سلامت روان و سبک های فرزندپروری والدین تک فرزند

هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین میزان اثربخشی طرحواره درمانی بر سلامت روان و سبک های فرزندپروری والدین تک فرزند بود . روش تحقیق برحسب هدف، از نوع کاربردی بوده و از نظر نوع داده ها، نیمه آزمایشی می باشد . جامعه آماری پژوهش، شامل کلیه مادرانی است که دارای تک فرزند ۱۳ تا ۱۵ سال در منطقه ۱۶ شهر تهران بودند که از این بین ۳۰ مادر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند و سپس به ۲ گروه ۱۵ نفری بر اساس نمونه گیری تصادفی تقسیم شدند . از دو پرسشنامه شامل پرسشنامه شیوه های فرزندپروری بامریند (۱۹۷۲) و پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ (۱۹۷۲)، به عنوان ابزار اندازه گیری استفاده شد . که در سطح توصیفی از شاخص های گرایش مرکزی و پراکندگی و در سطح استنباطی برای آزمون فرض های آماری از تحلیل کوواریانس (MANCOVA) و نرم افزار SPSS استفاده شد . نتایج نشان دادند که طرحواره درمانی، سلامت روان را افزایش و استفاده از سبک فرزندپروری سهلگیرانه را کاهش و استفاده از سبک فرزندپروری دموکراتیک را افزایش می دهد .

کلیدواژه ها:

سبک فرزندپروری ، سلامت روان ، طرحواره درمانی .