اثربخشی یادگیری غوطه ورکننده در بستر جهان های دیجیتال بر مهارت های شهروندی زیست محیطی و درک بحران های اقلیمی در دوره دوم ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، واکاوی اثربخشی بهره گیری از محیط های یادگیری غوطه ورکننده (جهان های دیجیتال سه بعدی) بر توسعه مهارت های شهروندی زیست محیطی و درک مفاهیم پیچیده اقلیمی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی است. این پژوهش با رویکرد کیفی و از نوع اقدام پژوهی طراحی شده است. مشارکت کنندگان شامل گروهی از دانش آموزان پایه چهارم تا ششم بودند که طی یک دوره آموزشی، با استفاده از شبیه سازهای غوطه ورکننده، به تعامل با پدیده های اقلیمی مانند تغییرات اکوسیستم های قطبی، جنگل زدایی و ردپای کربن پرداختند. یافته های اولیه نشان می دهد که حضور در این محیط های مجازی، با فراهم آوردن امکان تجربه مستقیم و دیداری پدیده های دوردست و انتزاعی، موجب افزایش همدلی با طبیعت، بهبود درک علیت در بحران های محیط زیستی و ارتقای حس مسئولیت پذیری در دانش آموزان شده است. این شیوه آموزشی، ضمن کاهش فاصله میان آموزش نظری و عمل اجتماعی، بستر مناسبی برای پرورش شهروندان آگاه و دغدغه مند در عصر حاضر فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

یادگیری غوطه ورکننده ، محیط های مجازی ، شهروندی زیست محیطی ، بحران های اقلیمی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری تجربی.