بازنگری انتقادی در مفاهیم بنیادین آموزش و پرورش معاصر در پرتو فلسفه های پساساختارگرا

این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی-توصیفی، به بازنگری انتقادی در مفاهیم بنیادین آموزش و پرورش معاصر می پردازد و تلاش می کند تا با بهره گیری از چارچوب های نظری فلسفه پساساختارگرا، ابعاد تازه ای از نظام های آموزشی موجود را آشکار سازد . در عصر حاضر، آموزش و پرورش با چالش های متعددی از جمله تلقین ایدئولوژی های مسلط، کلیشه سازی هویت ها و تحمیل ساختارهای قدرت پنهان مواجه است . فلسفه پساساختارگرا، با نفی قطعیت ها، تاکید بر سیالیت معنا، کثرت گرایی و برجسته ساختن نقش زبان و گفتمان در شکل دهی به واقعیت، ابزارهای نظری قدرتمندی را برای نقد این وضعیت فراهم می آورد . این پژوهش با تحلیل مفاهیمی چون ساختارشکنی، اقتدار معرفتی، هویت های چندپاره و پروژه های بزرگ (Grand Narratives)، نشان می دهد که چگونه رویکردهای رایج آموزشی، ناخواسته در خدمت بازتولید نظم های موجود قرار می گیرند . در نهایت، مقاله بر ضرورت اتخاذ رویکردهای آموزشی نوینی تاکید می کند که قادر به پرورش تفکر انتقادی، پذیرش کثرت و مقاومت در برابر سلطه گری های معرفتی و گفتمانی باشند و راه را برای آموزش و پرورش اصیل تر و رهایی بخش تر هموار سازند .

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش معاصر ، فلسفه پساساختارگرا ، بازنگری انتقادی ، ساختارشکنی ، هویت .