نقش آموزش مهارت های ارتباطی و خودکنترلی در کاهش پرخاشگری دانش آموزان

پرخاشگری دانش آموزان یکی از چالش های مهم رفتاری در محیط های آموزشی است که می تواند فرایند یاددهی یادگیری، روابط بین فردی، احساس امنیت روانی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد. هدف این مقاله مروری، بررسی توصیفی تحلیلی نقش آموزش مهارت های ارتباطی و خودکنترلی در کاهش پرخاشگری دانش آموزان و تبیین سازوکارهای موثر بر بهبود رفتارهای اجتماعی آنان است. در این مقاله با مرور و تحلیل مطالعات و منابع علمی مرتبط، ابعاد مختلف مهارت های ارتباطی شامل گوش دادن فعال، همدلی، جرئت مندی، بیان مناسب احساسات، حل تعارض و گفت وگوی سازنده بررسی شده و ارتباط آن ها با کاهش رفتارهای پرخاشگرانه مورد توجه قرار گرفته است. همچنین خودکنترلی به عنوان توانایی فرد برای مدیریت هیجان ها، کنترل تکانه ها، تاخیر در واکنش و انتخاب رفتار متناسب با موقعیت تحلیل شده است. بررسی یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد ضعف در برقراری ارتباط موثر و ناتوانی در کنترل هیجان و تکانه می تواند احتمال بروز واکنش های پرخاشگرانه را افزایش دهد؛ در مقابل، آموزش هدفمند این مهارت ها زمینه افزایش خودآگاهی، تنظیم هیجان، حل مسالمت آمیز تعارض ها و بهبود تعاملات اجتماعی را فراهم می کند. همچنین به نظر می رسد تلفیق آموزش مهارت های ارتباطی با برنامه های تقویت خودکنترلی، رویکردی موثرتر برای پیشگیری و کاهش پرخاشگری در محیط مدرسه فراهم می سازد. بر این اساس، توجه نظام آموزشی به آموزش مهارت های ارتباطی و خودکنترلی، همراه با مشارکت خانواده، معلمان و مشاوران، می تواند در ایجاد محیطی ایمن تر، حمایتگرتر و سازنده تر برای رشد اجتماعی و عاطفی دانش آموزان نقش مهمی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، خودکنترلی ، پرخاشگری ، دانش آموزان ، تنظیم هیجان ، مهارت های اجتماعی ، مدیریت خشم.