بررسی عوامل مرتبط با احساس تنهایی و انزوای اجتماعی در دانش آموزان در جریان آموزش از راه دور

آموزش از راه دور در کنار تسهیل دسترسی به محتوا، چالش های روانی عمیقی از جمله احساس تنهایی و انزوای اجتماعی را برای دانش آموزان به همراه داشته است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی ریشه های این پدیده، به بررسی عواملی پرداخت که باعث می شود دانش آموز در محیط مجازی، احساس جدایی از جامعه مدرسه و همسالان خود کند. نتایج بررسی ها نشان می دهد که حذف محرک های عاطفی و جایگزینی تعاملات انسانی با رابط های دیجیتال، منجر به ایجاد نوعی «سردی ارتباطی» شده است. عواملی همچون [مثلا: محیط خانه نامناسب، نبود کلاس های گفتگو و فقدان بازخوردهای عاطفی معلمان] به عنوان اصلی ترین پیش ران های انزوای اجتماعی شناسایی شدند. این مطالعه نتیجه می گیرد که برای جلوگیری از آسیب های روانی بلندمدت، آموزش مجازی نباید صرفا به انتقال دانش محدود شود، بلکه باید مکانیسم هایی برای بازسازی پیوندهای عاطفی و اجتماعی در فضای مجازی ایجاد گردد.

کلیدواژه ها:

انزوای اجتماعی ، آموزش مجازی ، سلامت روان دانش آموز ، تنهایی دیجیتال