ارزیابی ظرفیت هوش مصنوعی در پیش بینی و مدیریت تغییرات کاربری اراضی در فرآیند توسعه شهری

توسعه سریع شهرنشینی و افزایش تقاضا برای مسکن، خدمات، زیرساخت و فعالیت های اقتصادی، تغییرات گسترده ای در کاربری اراضی شهری و پیرامون آن ایجاد کرده است. تغییرات نامناسب کاربری زمین می تواند پیامدهایی مانند گسترش پراکنده شهر، کاهش اراضی کشاورزی، تخریب منابع طبیعی، افزایش هزینه های زیرساختی و کاهش کیفیت محیط زندگی را به همراه داشته باشد. پیچیدگی عوامل موثر بر این فرایند، استفاده از روش های پیشرفته برای پایش، تحلیل و پیش بینی تغییرات کاربری اراضی را ضروری کرده است. در این میان، هوش مصنوعی با توانایی پردازش حجم گسترده ای از داده های مکانی، زمانی، جمعیتی و محیطی، ظرفیت قابل توجهی برای پشتیبانی از برنامه ریزی و مدیریت توسعه شهری دارد. استفاده از هوش مصنوعی می تواند نقش مهمی در حرکت برنامه ریزی شهری از رویکرد واکنشی به رویکرد پیش نگر داشته باشد. پیش بینی تغییرات کاربری می تواند به مدیران کمک کند تا پیش از گسترش ساخت وساز و تغییرات گسترده، سیاست های مناسب برای هدایت توسعه را تدوین کنند. همچنین ترکیب تحلیل های هوشمند با داده های سنجش از دور و اطلاعات مکانی می تواند امکان پایش مستمر تغییرات، شناسایی اراضی حساس، ارزیابی سناریوهای توسعه و برنامه ریزی بهتر زیرساخت ها را فراهم آورد. با این حال، دقت و کارایی مدل های هوشمند به کیفیت داده ها، انتخاب متغیرهای مناسب، شرایط جغرافیایی و اجتماعی منطقه و نحوه طراحی و آموزش مدل وابسته است. هوش مصنوعی می تواند به عنوان ابزاری موثر برای تقویت تصمیم گیری در زمینه مدیریت کاربری اراضی مورد استفاده قرار گیرد، اما استفاده از آن باید همراه با دانش کارشناسی و شناخت شرایط بومی باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، پیش بینی ، مدیریت ، تغییرات کاربری ، اراضی ، توسعه شهری