مقایسه اثربخشی بازی درمانی و قصه گویی شناختی -رفتاری بر اضطراب و پرخاشگری کودکان ۶ تا ۹ ساله: یک مطالعه مداخله ای در شهرکرد

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی دو روش مداخله ای بازی درمانی و قصه گویی مبتنی بر رویکرد شناختی–رفتاری بر کاهش اضطراب و پرخاشگری کودکان ۶ تا ۹ ساله در شهرکرد انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دارای نشانه های اضطراب و پرخاشگری بالاتر از میانگین در مقطع ابتدایی بود که به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه (دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل) جای گذاری شدند. هر گروه شامل ۱۵ کودک بود (در مجموع ۴۵ نفر). ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد اضطراب و پرخاشگری بود. مداخلات شامل ۸ جلسه بازی درمانی شناختی–رفتاری برای گروه اول و ۸ جلسه قصه درمانی شناختی–رفتاری برای گروه دوم اجرا شد. گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که هر دو روش مداخله به طور معناداری باعث کاهش اضطراب و پرخاشگری در کودکان شده اند (p<۰.۰۵)، اما بازی درمانی اثربخشی بیشتری نسبت به قصه گویی نشان داد؛ به طوری که سهم بازی درمانی در کاهش اضطراب ۸۰.۶ درصد و در قصه گویی ۶۲.۹ درصد برآورد شد. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که استفاده از تکنیک های بازی محور در قالب درمان شناختی–رفتاری، روشی موثرتر در کاهش مشکلات هیجانی کودکان دبستانی است. به کارگیری این برنامه ها در مدارس ابتدایی می تواند به عنوان راهکاری کاربردی در ارتقاء سلامت روان دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، قصه درمانی شناختی–رفتاری ، اضطراب ، پرخاشگری.