نقش سبک های مقابله ای و تجارب آسیب زای اجتماعی در پیش بینی علائم اختلال اضطراب فراگیر دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش سبک های مقابله ای و تجارب آسیب زای اجتماعی در پیش بینی علائم اختلال اضطراب فراگیر دانشجویان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را ۱۰۰ نفر از دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار تشکیل دادند که به شیوه نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در فضای مجازی (شبکه های اجتماعی و گروه های آموزشی دانشگاهی) انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های مقابله ای، پرسشنامه تجارب آسیب زای اجتماعی و پرسشنامه اضطراب فراگیر استفاده گردید و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین سبک مقابله ای مسئله محور با علائم اضطراب فراگیر رابطه منفی و معنادار و بین سبک مقابله ای هیجان محور و اجتنابی با این علائم رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین بین تجارب آسیب زای اجتماعی با علائم اضطراب فراگیر رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد. نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که سه متغیر پیش بینی کننده در مجموع ۴۳ درصد از واریانس علائم اختلال اضطراب فراگیر را تبیین می کنند که در این میان تجارب آسیب زای اجتماعی به عنوان قوی ترین پیش بین کننده شناخته شد و پس از آن به ترتیب سبک مقابله ای هیجان محور و سبک مقابله ای مسئله محور قرار داشتند. به عبارت دیگر، دانشجویانی که تجارب آسیب زای اجتماعی بیشتری را تجربه کرده اند و از سبک های مقابله ای ناسازگارانه (هیجان محور و اجتنابی) استفاده می کنند، علائم اضطراب فراگیر بیشتری نشان می دهند و در مقابل، استفاده از سبک مقابله ای مسئله محور می تواند به عنوان یک عامل محافظتی در برابر این اختلال عمل کند. بر اساس نتایج، می توان گفت تجارب آسیب زای اجتماعی و سبک های مقابله ای ناسازگارانه به عنوان عوامل خطر و سبک مقابله ای مسئله محور به عنوان یک عامل محافظتی در پیش بینی اضطراب فراگیر عمل می کنند و مداخلات درمانی با هدف کاهش اثرات تجارب آسیب زا و آموزش سبک های مقابله ای سازگارانه می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش علائم این اختلال در دانشجویان داشته باشد.