تاثیر بازی درمانی گروهی بر افزایش خود پنداره تحصیلی و کاهش اضطراب امتحان در دانش آموزان دوره هفتم متوسطه

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی بازی درمانی گروهی بر افزایش خودپنداره تحصیلی و کاهش اضطراب امتحان در دانش آموزان پایه هفتم متوسطه شهر پارس آباد بود. روش پژوهش حاضر از نوع شبه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان دختر و پسر پایه هفتم متوسطه شهر پارس آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل دادند. از این جامعه، نمونه ای به حجم ۶۰ دانش آموز (۳۰ دختر و ۳۰ پسر) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله بازی درمانی گروهی را در طول ۱۰ جلسه ۷۵ دقیقه ای (دو بار در هفته) دریافت نمود، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودپنداره تحصیلی یسن-چن (۲۰۰۴) و پرسشنامه اضطراب امتحان ابوالقاسمی و همکاران (۱۳۷۵) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل نمرات پیش آزمون، تفاوت معناداری بین دو گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون وجود دارد (p<۰.۰۰۱). بازی درمانی گروهی به طور معناداری باعث افزایش خودپنداره تحصیلی (F=۱۰۸.۴۲,η^۲=۰.۶۵۹) و کاهش اضطراب امتحان (F=۹۲.۱۸,η^۲=۰.۶۲۲) در دانش آموزان گروه آزمایش شده است. همچنین اثر تعاملی گروه و جنسیت معنادار نبود (p>۰.۰۵) که نشان دهنده اثربخشی یکسان مداخله بر روی دانش آموزان دختر و پسر است. بر اساس یافته های پژوهش، بازی درمانی گروهی به عنوان یک مداخله فعال، غیرمستقیم و متناسب با ویژگی های تحولی نوجوانان، روشی کارآمد جهت بهبود تصویر ذهنی تحصیلی و کاهش تنش های ناشی از موقعیت های ارزشیابی است.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی گروهی ، خودپنداره تحصیلی ، اضطراب امتحان ، دانش آموزان پایه هفتم ، پارس آباد.