مطالعه مقایسه ای نقش سازمان آموزش و پرورش و کارکنان سازمان آب منطقه ای در ارتقای آگاهی شهروندان نسبت به بحران آب و مصرف انرژی و میزان مصرف آنان. (مطالعه موردی شهروندان شهر پارس آباد.)

مسئله اصلی پژوهش بر این مبنا شکل گرفته است که مدیریت بحران آب و انرژی، افزون بر ابعاد فنی و اجرایی، نیازمند شناخت دقیق سازوکارهای اجتماعی و نهادی موثر بر آگاهی و رفتار شهروندان است. از این رو، این پژوهش با رویکردی جامعه شناختی، نقش دو نهاد رسمی آموزش و اجرایی را در شکل دهی به آگاهی عمومی و اصلاح الگوهای مصرف بررسی می کند. روش پژوهش از نوع کمی و به شیوه پیمایشی است. جامعه آماری شامل شهروندان شهر پارس آباد بوده و حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۳۸۴ نفر تعیین شده است. یافته های پژوهش نشان داد که نقش سازمان آموزش و پرورش در ارتقای آگاهی شهروندان نسبت به بحران آب و مصرف انرژی، مثبت و معنادار است. همچنین نقش کارکنان سازمان آب منطقه ای نیز در این زمینه مثبت و معنادار ارزیابی شد، اما شدت اثرگذاری آن در مقایسه با سازمان آموزش و پرورش کمتر بود. نتایج همچنین نشان داد که افزایش آگاهی شهروندان نسبت به بحران آب و مصرف انرژی با بهبود رفتار مصرفی و کاهش مصرف غیرضروری آب و انرژی رابطه معنادار دارد. افزون بر این، بین نقش سازمان آموزش و پرورش و کارکنان سازمان آب منطقه ای در ارتقای آگاهی شهروندان تفاوت معناداری مشاهده شد، به گونه ای که سازمان آموزش و پرورش از نظر شهروندان و بر اساس نتایج آماری، نقش موثرتری در این زمینه ایفا می کند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که مسئله مصرف آب و انرژی، صرفا تابع شرایط طبیعی و فنی نیست، بلکه به شدت تحت تاثیر فرایندهای آموزشی، نهادی و فرهنگی قرار دارد. بر این اساس، مدیریت بهینه مصرف مستلزم تقویت نقش نهادهای آموزشی، بازطراحی شیوه های ارتباطی نهادهای اجرایی و ایجاد هماهنگی میان سازمان های مرتبط برای ارتقای آگاهی عمومی و تبدیل آن به رفتار مصرفی پایدار است.

کلیدواژه ها:

بحران آب ، مصرف انرژی ، آگاهی شهروندان ، سازمان آموزش و پرورش