تنوع و سازگاری گیاهان گچ دوست در طول یک شیب اقلیمی استان سمنان

رویشگاه های گچی با توجه به شرایط سخت محیطی، فلور نسبتا متنوعی دارند و شامل گیاهان نادر و بومی هستند. این گیاهان با توجه به استراتژی های خاصی توانسته اند سازگار شوند و استقرار یابند. پاسخ صفات به گونه ها به رشد، زنده مانی و تولید مثل این گیاهان کمک می کند. این مطالعه به دنبال بررسی سازگاری های اکولوژیکی گیاهان در طول شیب اقلیمی در رویشگاه های گچی است. برای این منظور ۱۲ سایت بر اساس شیب اقلیمی در استان سمنان انتخاب شد. برای بررسی نحوه سازگاری گیاهان از هر گونه ۵ پایه انتخاب و از هر پایه دو برگ برای بررسی صفات مورفولوژیکی و ۴ گرم برای صفات شیمیایی انتخاب شد. برای تعیین درصد و ترکیب پوشش گیاهی از ۱۲ ماکروپلات ۳۰×۳۰ متر استفاده شد. بر اساس نتایج حاصل، رویشگاه های مورد مطالعه در سه اقلیم خشک، نیمه خشک- خشک و نیمه خشک- مرطوب قرار گرفتد. تعداد ۱۷۶ گونه در این رویشگاه ها ثبت شد و برای ۷۷ گونه صفات کارکردی اندازه گیری شد. گونه های گچ دوست ترجیحی بیشترین میزان محتوای ماده خشک، آهن، پتاسیم و سدیم را داشتند. گونه های گچ دوست انحصاری بیشترین مقدار نیتروژن و گونه های گچ دوست اختیاری بیشترین مقدار سدیم و نیتروژن را داشتد. غنا گونه ای با افزایش شاخص خشکی زیاد شد.

کلیدواژه ها:

اکولوژی کارکردی ، ترکیب گیاهی ، صفات کارکردی ، گیاهان گچ دوست